AiROKAiRO

Doritos Crash Course (XBLA) & Multiplayer Rant

2010-12-29T16:26:00.004+02:00

Τι πάει να πει δηλαδή είναι ένα Xbox Live Arcade game, και μάλιστα free;

Το απωθημένο που έγινε παράπονο
Μέχρι όχι και τόσο παλιά, το multiplayer και το local multiplayer στις κονσόλες, εντός συνόρων ήταν ταυτόσημες έννοιες. Και ειδικότερα το "3 παίκτες και πάνω" ήταν μια μικρή υπερπαραγωγή. Και άντε, έβρισκες τα παιχνίδια και την παρέα, άντε και τα controllers, σου έλειπε το μούλτιταπ, κι αυτό το μούφα μούλτιταπ που είχες ξετρυπώσει ήταν μια άλλη ιστορία... Πέρασε ο καιρός όμως, ήρθε το next-gen με τα ασύρματα controllers και εκεί λες, ωραία, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Όλα, αλλά δυστυχώς μαζί τους και το local multiplayer.

Το live ως οδοστρωτήρας
Μέχρι να πρωτοπάρω το 360, για κάποιο λόγο σνόμπαρα τη live διάσταση της κονσόλας, προορίζοντάς τη για single-player gaming, και κάνα pro με φίλο-~~ους~~ (ναι, θα θελα!). Ανόητα λόγια κάποιου που δεν είχε ακόμα βιώσει την εμπειρία του ολονύχτιου headshot-hunting υπό τους ήχους των φωνών αλαλαζώντων νεανιών εκ Γηραιάς Αλβιώνας, που με βαριά προφορά προσέφεραν απλόχερα το ανηλεές trash-talking τους. Με τα COD αλλά και άλλους πετυχημένους LIVE τίτλους, το LIVE έγινε must section σε κάθε πρωτοκλασάτο παιχνίδι, με τα ξεχωριστά co-op modes σταδιακά να γίνονται όλο και πιο live-orientated, αφήνοντας στη σκιά το local-multiplayer.

Με το πρώτο Gears Of War, τα δύο Army Of Two, τα Special Ops απ' το προηγούμενο COD, τα γαμάτα Nazi Zombies και το πειραματικό Combat training (με τα botάκια που μου θύμισαν εποχές CounterStrike) απ΄το Black Ops να σώζουν την κατάσταση τουλάχιστον στο πεδίο του 2-player local, το local multiplayer έφτασε κάποια βράδια να ισοδυναμεί με απεγνωσμένες ανασκαφές co-ops που δεν είχαμε υπόψιν στο Co-Optimus. Και αν εξαιρέσουμε και το διπλό στο Pro (γιατί για παραπάνω δεν πρόκειται να μου κάτσει ποτέ, το βλέπω), στα του 3-παίκτες-και-πάνω οι επιλογές είναι ακόμα περισσότερο συγκεκριμένες και συνεπάγουν χέρια που κρατούν μικρόφωνα, κιθάρες, μπαγκέτες, buzzers, ή και... τίποτα πλέον (ήρθε το Kinect!).

Dying 4 a screen split in 4
Κόντρα λοιπόν στις τάσεις που μας φέρνουν πιο κοντά μέσω δικτύων και καλωδίων, ακόμα κι αν το online multiplayer είναι ήδη ο κανόνας με τις ευκολίες που προσφέρει, το απο-κοντά θα είναι πάντα μια άλλη υπόθεση, γιατί όπως και σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις, και το διαπροσωπικό μπινελίκι έχει άλλη χάρη, και τα νεύρα ή η απόγνωση είναι καλύτερα να τα βλέπεις στη φάτσα του άλλου, εώς και άλλες σκηνές βίας ακατάλληλες λόγω Χριστου'έννων.

A Christmas Night (not so silent and holy, tho)
1 Doritos Crash Course, 4 άτομα, 4 controllers, 1 προτζέκτορας (κουβάλα τον προτζέκτορα μπας και σε κάνουν λέκτορα), 1 τοίχος δια 4, ενθουσιασμός, πόρωση, λιώσιμο, φωνές (όχι μόνο του in-game κοινού), νεύρα, καπνός, βήχας, Ferrero Collection (Χριστού'εννα γαρ) και αποτέλεσμα, τρεισίμιση ωρίτσες καψίματος και μια απ' τις πιο διασκεδαστικές βραδιές με local multiplaying.

Με οοοολα αυτά υπόψιν:
-Το Doritos Crash Course είναι ένα platform game, στο οποίο κάθε παίκτης χειρίζεται το avatar του και πρέπει πολύ απλά να διανύσει μια πίστα γεμάτη εμπόδια (το σκηνικό θυμίζει Wipeout καταστάσεις) όσο πιο γρήγορα μπορεί.
-Χειρισμός πάναπλος, ωραίες πίστες, ορθή διαβάθμιση της δυσκολίας, funny animations, όλα όπως πρέπει τόσο για να κολλήσει κανείς με το παιχνίδι, αλλά και για να του σπάσουν τα νεύρα τόσο όσο χρειάζεται σε αυτού του είδους τα παιχνίδια. Funny & challenging!
-Online και Offline Multiplayer modes τα οποία είναι ακόμα πιο διασκεδαστικά.
-Είναι full δωρεάν, μιας και αποτελεί promotion της Doritos. Μάλιστα μαζί κυκλοφόρησε και το Harms Way, ενα racing XBLA, αντιστοίχως multiπαίξιμο, το οποίο φαίνεται να έχει κι αυτό το fun factor του, στο οποίο δεν προλάβαμε να εντρυφήσουμε, αφού το Doritos Crash Course μονοπώλησε τη βραδιά.
-Το μόνο μειονέκτημα του παιχνιδιού είναι ότι είναι μικρό, μόλις 15 πίστες, αλλά κάνει όλα τα παραπάνω και είναι τσάμπα!

* Ο συγγραφέας του ποστ αυτή την περίοδο τον multiπαίζει λόκαλλι, με τα ακόλουθα παίγνια: Black Ops, PES2011, NBA JAM, ενώ υπολείπονται κάποια μερεμέτια στο Army of Two: The 40th Day.

Χαμένοι στη μετάφραση: Το PES 2011 στα ελληνικά

2010-11-26T17:28:00.018+02:00

Όταν πριν από δέκα χρόνια παίζαμε την ελληνική έκδοση του FIFA 2000, με τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο στην περιγραφή, το Γιάννη Δάρρα στο σχολιασμό, introduced by Yorgos Thanailakis, παρά τα όσα στραβά, παρά τους περιορισμούς της τότε τεχνολογίας, παρά το αμφισβητούμενο αποτέλεσμα, γουστάραμε που το FIFA μας μίλαγε ελληνικά και με ενθουσιασμό περιμέναμε ακόμα θετικότερες εξελίξεις στο μέλλον. Πού να φανταζόμασταν τότε, ότι δέκα χρόνια μετά, δε θα άλλαζαν και πάρα πολλά.

Η... ελληνοποίηση του FIFA συνεχίστηκε για 2-3 ακόμα εκδόσεις... Οχτώ χρόνια έπρεπε να περάσουν για να ξαναδούμε ελληνική περιγραφή σε ποδοσφαιρικό video-game, αυτή τη φορά από το PES 2011 της πασίγνωστης πλέον σειράς της Konami που κονταροχτυπιέται στα ίσα, και σε πολλές αγορές υπερέχει της EA, σε μία ατέλειωτη κόντρα που ήδη κρατάει δεκαετία και βάλε. Φαντάζομαι πως ο βασικότερος λόγος γι αυτό το κενό, δε θα είναι άλλος από την ελληνική αγορά video-games, και από τις πωλήσεις που σημειώνουν κάθε χρόνο οι αντίστοιχοι τίτλοι, ψιλοαυτονόητα όλα αυτά, αλλά θα επανέλθω σ'αυτό αργότερα.

Όπου ακούς πολλά κεράσια...
(πηγές MTV GameOn, gameworld.gr)
Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος, σε συνέντευξη επ' ευκαιρία της ελληνικής έκδοσης, μεταξύ άλλων αναφέρει:
-"Ήταν πάρα πολύ οργανωμένος ο τρόπος με τον οποίο κάναμε το σπικάζ. Το δύσκολο της ιστορίας είναι να φαντάζεσαι τι γίνεται μπροστά σου σε ένα παιχνίδι την ώρα που περιγράφεις μια φάση. Ήταν πάρα πολλές οι ατάκες, φτάσανε περίπου τις 25.000, μαζί με τα ονόματα των παικτών. Πιστεύω ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι πάρα πολύ καλό."
-"Έκανα αρκετή προσαρμογή της αγγλικής περιγραφής σε αυτά που λέμε εμείς. Εκείνοι έχουν κάποιες ατάκες οι οποίες δεν ταιριάζουν στη ψυχοσύνθεσή μας. Προσπάθησα να βάλω πράγματα τα οποία εγώ προσωπικά λέω στις μεταδόσεις μου όλα αυτά τα χρόνια και που είναι πιο εύκολες για το αυτί του ακροατή." (Φυσικά. Μάλλον αναφέρεται σε ατάκες όπως "Μέσα σε αυτά τα ασφαλή χέρια" - γιατί εμείς οι Έλληνες ποδοσφαιρόφιλοι λατρεύουμε και εκφράζουμε την αγάπη μας αυτή προς τον Άνθρωπο-τερματοφύλακα...)
-"Πριν από μία δεκαετία περίπου είχαμε κάνει τον σχολιασμό στα παιχνίδια του Fifa, σε τρεις εκδόσεις." [...] "Εγώ το έχω το παιχνίδι (PES 2011) και λέω ότι είναι καλύτερο από το προηγούμενο."-(Ωχ, ελπίζω να μην αναφέρεται στο FIFA)-"Πιστεύω ότι κάθε χρόνο (ουφ), η βελτίωση που υπάρχει, ειδικά στα γραφικά, είναι καταπληκτική. Επί της ουσίας, οι δυνατότητες που σου δίνει να κάνεις παραπάνω πράγματα με τους παίκτες και κυρίως η πραγματική απεικόνιση που έχει, κάνει τους παίκτες που είχαμε πριν από 10 χρόνια στα Fifa να μοιάζουν με καρικατούρες" (δυστυχώς, δεν συνεχίζει με εξίσου εύστοχες συγκρίσεις, όπως με το Sensible Soccer ή το Tehkan World Cup.)

...κράτα και μικρό καλάθι.
Ελάτε τώρα, πείτε την αλήθεια... ποιος περίμενε αποτέλεσμα της προκοπής; Πρώτα-πρώτα, μιλάμε για έναν τομέα του παιχνιδιού, (έναν απ' τους πολλούς) που η Konami, δεν έδειξε ιδιαίτερη διάθεση να βελτιώσει τη δεκαετία που μας πέρασε. Ως ένα βαθμό είναι κατανοητοί οι φυσικοί περιορισμοί της προσομοίωσης της περιγραφής ενός ποδοσφαιρικού αγώνα - τουλάχιστον με το μοντέλο που ακολουθείται. Από τις αγγλόφωνες μεταδόσεις της Konami που είχαμε κάθε χρόνο, το μοτίβο ήταν συγκεκριμένο: Γενικόλογες παρατηρήσεις, ελάχιστα εξωαγωνιστικά σχόλια, όσα περισσότερα licensed ονόματα έχουμε, με αποτέλεσμα την επαναληψιμότητα αλλά δυστυχώς και πολλά λάθη, ατάκες που δε συμβαδίζουν λίγο ως πολύ με αυτά που συμβαίνουν στον αγώνα (και σε κάνουν να απορείς με τον κώδικα του παιχνιδιού). Όσο φιλότιμη προσπάθεια και να γινόταν λοιπόν από την πλευρά της ελληνικής ομάδας, το αποτέλεσμα θα παρέμενε μετάφραση του original και θα κληρονομούσε τις βασικές αυτές "ασθένειες". Φυσικά, όσοι ασχολούνται με το pro τα τελευταία χρόνια, είναι σε θέση να ξεχωρίσουν αυτά τα -εκ γενετής- λάθη, από τα... εγχώρια. Η στυγνή μετάφραση που έγινε βέβαια, βοηθάει επιπλέον σ' αυτό.

Bad Omens Continued
Ήδη από πέρσι είχαμε το localisation του PES 2010 στα ελληνικά. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό. Ήταν να αναρωτιέσαι πραγματικά, όχι απλά αν την μετάφραση την έκαναν Έλληνες (χλωμότατο), αλλά αν είχε δει ποτέ του μπάλα ο μεταφραστής. Ναι, είναι τεχνικά σωστό και το "Εναρκτήριο Λάκτισμα", και οι "Γιρονδίνοι του Μπορντώ", αλλά έλεος ας πούμε! Ποιος μιλάει έτσι; Τα χειρότερα δε, ήταν, κάτι εξόφθαλμες απροσεξίες του στυλ "Η <τάδε ομάδα> διεκδικεί τη νικη στο <τάδε κύπελλο>" (αφού είχε ήδη βγει πρώτη στη διοργάνωση)", αλλά και λάθη στο που-μπαίνει-τι: πχ "Η C.Ronaldo ανακοινώνει την απόκτηση του ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ". Διασκεδαστικές παρατηρήσεις: 1.Κάποιοι πληρώθηκαν για αυτή τη δουλειά 2. Μάλλον δεν ελέγχει κανείς το τελικό προΐόν 3. Κάποιοι πληρώνουν για αυτό το παιχνίδι 4. Φυσικά και δε χρειάζεται να τα διορθώσουμε με ένα update 5. Ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για το PES 2011!
(εδώ τα λέει ακόμα καλύτερα, κι ένα διαφωτιστικό comment)

"Σπρώχνει τη μπάλα στα δίχτυα!"
Η ελληνική έκδοση του PES 2011 κυκλοφορεί και σπάει τα προγνωστικά... χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο. Πέρα από τα αναμενόμενα περίεργα ελληνικά (από τα υπερεπίσημα καθαρευουσιάνικα του FIFA 2000 μέχρι τις απευθείας μεταφράσεις απ' τα αγγλικά, που σε κάνουν να απορείς, αν όντως είχε το νου του ο οποιοσδήποτε στις ηχογραφήσεις), βρίσκει κανείς κι άλλα καλούδια, όπως ατάκες άλλα 'ντ' άλλων: Εκτελείς κόρνερ, ακούς "Σπρώχνει την μπάλα στα δίχτυα"... Η μεγάλη αποκάλυψη όμως της όλης απόπειρας, είναι ο Γιώργος Θαναηλάκης, ο οποίος κλέβει την παράσταση, αποδεικνύοντας ότι εκτός από καλό αθλητικό ρεπορτάζ, έχει μεγάλο ταλέντο στο σπικάζ για βραζιλιάνικα και ταινίες της Ντίσνεϋ! Πεζές ατάκες, όπως "Η άμυνα κρατάει γερά" και "Ήταν οφθαλμοφανές οφσάιντ!", τις απογειώνει και με χαρακτηριστικό ζήλο επαναπροσδιορίζει την τάση του υπερρεαλισμού, στο δρόμο που χάραξε η L'espion. Παρ' ολ' αυτά, τα φαινόμενα μπορεί και να απατούν: Μήπως τελικά ο Χρήστος και ο Γιώργος έσωσαν την παρτίδα;

Ο Θαναηλάκης βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Απ' ό,τι φαίνεται, ο συνήθης ύποπτος, η Konami δηλαδή, θεώρησε ότι μεταφράζει manual για κινέζικο πολυμίξερ και αντιμετώπισε τη διαδικασία με ανάλογη προχειρότητα. Έτσι, το δίδυμο των σχολιαστών επιφορτίστηκε επιπλέον και με τη διαδικασία της "μετάφρασης από αγγλο-ελληνικά σε αντιληπτά ελληνικά" (sic), ε, και νομίζω 25000 ατάκες είναι αρκετές να ξεχάσεις την ίδια σου τη γλώσσα, πόσο μάλλον να κάνεις on-the-fly μετάφραση.

Στην ερώτηση, αν θα υπάρχει "επομενη φορά" ο Θ. απαντά το προφανές: Θα δούνε πως θα πάει. Κι επειδή για να υπάρξει βελτίωση, πρέπει να υπάρξει συνέχεια, είναι κρίμα η Konami να υπονομεύει έτσι την ίδια της την προσπάθεια, εκθέτοντας παράλληλα τους εδώ συνεργάτες της (σχολιαστές και διανομέα- η Zegetron πέρα από τη διανομή, δε γνωρίζω ποιο άλλο ρόλο έχει σε αυτή τη διαδικασία). Γιατί με τέτοιο τελικό προϊόν, μας βλέπω για ειδική ελληνική έκδοση, το πολύ για του χρόνου και μετά κομμένη για μια 10ετία πάλι.

Τελικά, η ANCO ήταν χρόνια μπροστά!

Iron Maiden - El Dorado

2010-06-08T11:13:00.018+03:00

Gooooood Moooorniiiiiiiiiiiiiing MAIDENFANS!

Και το όνομα αυτού: El Dorado!

Ο προπομπός του νέου album των Iron Maiden, "The Final Frontier", μόλις κυκλοφόρησε ως free download, το οποίο επίσημα μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Το "El Dorado" θα είναι το δεύτερο τραγούδι του πολυαναμενόμενου νέου δίσκου, όπως φαίνεται απ' την ταυτόχρονη δημοσίευση του tracklist και του εξωφύλλου του "The Final Frontier":

THE FINAL FRONTIER

1. Satellite 15....The Final Frontier	8:40
2. El Dorado	6:49
3. Mother Of Mercy	5:20
4. Coming Home	5:52
5. The Alchemist	4:29
6. Isle Of Avalon	9:06
7. Starblind	7:48
8. The Talisman	9:03
9. The Man Who Would Be King	8:28
10. When The Wild Wind Blows	10:59

El Dorado - The Lyrics

Gotta tell you a story, on a cold winter's night
You'll be sailing for glory before you know what is right
So come over here now, I've got a vision for you
It's my personal snake oil, it's just something I do

I'm the jester with no tears and I'm playing on your fears
I'm a trickster smiling underneath this mask of love and death
The eternal lie I've told about the pyramids of gold
I've got you hooked at every turn - Your body's left to burn!

You'll be wanting a contract, ah! You'll be waiting a while
I'd like to give you my contact, but that isn't my style
Well, you only get one chance and it's too good to miss
If I didn't lie to ya then I wouldn't exist

Greed, lust and envied pride - It's the same old same old way
The smoke and mirror's visions that you see are just like me
I'm a clever banker's face with just a letter out of place
I know someone just like you know someone just like me

El Dorado - Come and play
El Dorado - Step this way
Take a ticket for the ride

El Dorado - Streets of gold
See my ship - it's oversold
You've got one last chance to try

So gone is the glory and gone is the gold
Well, if you need a story how come it has to be told?
Well, you can say I'm a Devil and I wouldn't say no
But out here on the dark side...Hey! On with the show!

So now my tale is told, big and bad and twice as bold
Their ship of fools is sinking as their cracks begin to grow
There is no easy way for an honest man today
Which is something you should think of as my life boat sails away

El Dorado - Come and play
El Dorado - Step this way
Take a ticket for the ride

El Dorado - Streets of gold
See my ship - it's oversold
You've got one last chance to try

El Dorado - Come and play
El Dorado's left this way
Take a ticket for the ride

El Dorado - Streets of gold
See my ship - it's oversold
You've got one last chance to try

Το artwork του single, βασισμένο στα pulp sci-fi comics δεκαετίας '50-'60, έφτιαξε ο Anthony Dry.

Από το press release:

Το "The Final Frontier" θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010.
Το artwork του album ανέλαβε ο γνωστός μας Melvyn Grant. (Ο ίδιος έχει σχεδιάσει τα εξώφυλλα των album "Fear Of The Dark", "Virtual XI", "Death On The Road" καθώς και το single "The Reincarnation Of Benjamin Breeg".
Η ηχογράφηση έγινε στα Compass Point Studios, στο Νασσάου των Μπαχαμών, εκεί όπου οι Iron Maiden στα 80's ηχογράφησαν τα "Piece Of Mind" (1983), "Powerslave" (1984) και "Somewhere In Time" (1986). Ο Bruce ανέφερε πως τα πάντα ήταν ολόιδια μες στο στούντιο όπως το 1983, ότι ήταν χαλαροί γιατί έπαιζαν σε οικείο περιβάλλον και πως αυτό "πέρασε" στο παίξιμο και την ατμόσφαιρα του δίσκου.
Αύριο, 9 Ιουνίου, ξεκινά η νέα παγκόσμια περιοδεία "The Final Frontier World Tour", με 25 συναυλίες σε Βόρεια Αμερική και ένα πέρασμα από Ευρώπη απ΄ τις 30 Ιουλίου και μετά.

Official Site
Official Full Press Release
Official Dowload Link
Blabbermouth

Horror Nights: A Tale Of Two Sisters (2003) & The Uninvited (2009)

2009-04-03T06:03:00.002+03:00

Επ' ευκαιρία της "έλευσης" του Uninvited στις ελληνικές αίθουσες, θα σου θυμίσω κόσμε ότι πρόκειται περί αμερικανικής ριμεϊκαδούρας. Ακόμα κι αν οι hollywoodιανοί φίλοι μας επιδίδονται ήδη μερικά χρόνια στο χόμπι αυτό, ακόμα κι αν το τιμήσουμε (που θα το τιμήσουμε, απλά μάλλον όχι σε αίθουσα, με ποπ κορν και κόκα κόλα), επειδή όμως 9 στα 10 αντίστοιχα εγχειρήματα έχουν αποδειχτεί χλεπαρίες, θα σε παραινέσω να τσεκάρεις το ορίτζιναλ, περί του οποίου ο λόγος στο παρόν ποστ...

Πρωτότυπος Τίτλος: Janghwa, Hongryeon
Ελληνικός Τίτλος: Η Ιστορία Δύο Αδελφών

Τρέχει τίποτα; (nod to Φ.Τ.)
Ύστερα από μια περίοδο σε ψυχιατρική κλινική, δύο κορίτσια επιστρέφουν στο σπίτι τους όπου δυστυχώς τα πράγματα δεν αργούν να χειροτερέψουν και γι αυτό πολλά μπορεί να ευθύνονται: η άσχημη ψυχολογική κατάσταση των κοριτσιών, η μητριά με το σκληρό πρόσωπο, ο αινιγματικός πατέρας, ενώ δεν αργούν να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι οι μόνες παρουσίες στο σπίτι... (μπρρρρ, enter φαντάσματα).

Ψυχολογικό Horror με στοιχεία drama, το "A Tale Of Two Sisters" είναι κάτι παραπάνω από μια πολύ καλή μίξη των συγκεκριμένων genres. Ιντερνετικές πηγές του αποδίδουν τον τίτλο της καλύτερης ταινίας "K-Horror" (Korean Horror). Ο όρος αυτός ουσιαστικά είναι δάνειο από το δημοφιλέστερο "J-Horror" tag, που περιγράφει τις αμέτρητες αντίστοιχες ιαπωνικές horror movies που εξαπλώθηκαν ως κινηματογραφική μανία σε όλο τον πλανήτη μετά την τεράστια επιτυχία του θρυλικού πλέον Ringu (Ring) του 1998.

Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία αυτών των ταινιών έπαιξε το γεγονός ότι πολλά απ' τα σενάρια τους βασίστηκαν σε/εμπνεύστηκαν από παραδοσιακούς λαϊκούς μύθους αιώνων από αυτές τις χώρες. Κι αν μες στους μύθους και τις δοξασίες διαφορετικών κουλτουρών και θρησκειών σε όλο τον κόσμο συναντά κανείς κοινές μορφές και παρεμφερείς ιστορίες, οι παραλλαγές και τα διαφορετικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν και χαρακτηρίζονται από την παράδοση αιώνων ενός λαού είναι αυτά που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αυτό ήταν και το νέο στοιχείο που έφερε το Ringu στην δυτική mainstream κουλτούρα. Σίγουρα και οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είχαν τα φαντάσματά τους, ωστόσο ήρθε η ώρα να γοητευθούν από τα Yūrei, τις onryō και ένα σωρό ακόμα αιθέριες υπάρξεις που, στην προσπάθεια τους να αποδεσμευτούν από το σκληρό τούτο κόσμο και να πάνε στην ευχή του θεού τους, ταλαιπωρούν Ασιάτες πρωταγωνιστές και προκαλούν μαζική υστερία σε θριλερόφιλους παγκοσμίως.

Παρομοίως, το "A Tale Of Two Sisters" είναι εμπνευσμένο από τον κορεάτικο μύθο "Janghwa Hongryeon jeon". Πέρα από τα πρόσωπα και κάποιες βασικές σχέσεις μεταξύ τους (δυο κακόμοιρα κορίτσια have to deal with κακιασμένη μητριά), το σενάριο δεν ακολουθεί το storyline του μύθου, αλλά παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική οπτική και εξέλιξη της υπόθεσης, η οποία εξυπηρετεί τον Kim Ji-woon (written & directed by) στη σύνθεση μιας ελεγείας για την πολλές φορές άδικη πάλη με τις τύψεις.

» Στα όρια του SPOILER - κάνε click αφού δεις την ταινία «

-Ναι, τι άλλο;
Λοιποί και άξιοι αναφοράς παράγοντες που συμβάλλουν τα μέγιστα στη δημιουργία της σωστής ατμόσφαιρας είναι το πολύ καλό soundtrack του Lee Byung-woo, ενώ τόσο η φωτογραφία όσο και η καλοδουλεμένη σκηνοθεσία ώρες ώρες σε κάνουν να απορείς αν βλέπεις ταινία τρόμου...

Περγαμηνές και λοιπά στοιχεία
Η Without-You-I'm-Nothing γράφει πως το "A Tale Of Two Sisters" είναι "ταυτόχρονα η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία σε K-Horror και η πρώτη κορεάτικη ταινία που κυκλοφόρησε και στα αμερικανικά σινεμά". Κέρδισε επίσης αρκετά βραβεία (πέρα από εθνικά, στα genres του τρόμου, της επιστημονικής φαντασίας και του Ασιατικού σινεμά) σε Κορέα, Βέλγιο, Γαλλία, Πορτογαλία, Καναδά και ΗΠΑ. Ο Kim Ji-woon διακρίνεται από το "μεγάλο εύρος διαφορετικών genres με τα οποία έχει ασχοληθεί (ατυχήσαμε όσοι ψάχναμε παρόμοιο horror φιλμ από τον ίδιο), καθώς και από την ανάπτυξη προσωπικού σκηνοθετικού και οπτικού στυλ όπως αυτό παρουσιάζεται στα "A Tale Of Two Sisters" και "A Bittersweet Life" (2005), αμφότερα διεθνώς αναγνωρισμένα".

The "Uninvited" Remake

Όταν είχα δει την ταινία πριν από αρκετούς μήνες, πραγματικά απόρησα πώς ξέφυγε η ταινία του αδηφάγου Hollywood και δεν έχει σκάσει ακόμα κάνα remake. Σιγά μην το άφηναν. Το remake, τιτλοφορούμενο "The Uninvited", "άνοιξε" πριν 2 μήνες στην Αμερική και κάνει ένα πέρασμα από Ελλάδα όπου να 'ναι υποτίθεται, δε βρίσκω και καμιά σχετική πληροφορία. (Τέλος του μήνα DVD και Blu-Ray... και υπάρχουν ήδη subs απ' το CAM... not much of a dilemma...) Αντιγράφω από το (γεμάτο κορώνες-Τζίζες, μένι τσέρις) δελτίο τύπου:

• Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο των αδελφών Γκαρντ με την οπτική «έκτη αίσθηση» από την Αγγλία, προσαρμοσμένο σε δυτικό πνεύμα, από έναν γραφιά του σίριαλ-φετίχ ‘Lost’. Ένα μεταφυσικά υποβλητικό ψυχόδραμα δεσμών αίματος, εξιχνίασης ένοχων μυστικών και εξορκισμών «σπιτωμένου» τρόμου.

• Η μινιμαλιστική, φοβική ατμόσφαιρα και η άυλα καθηλωτική δραματουργία, που μια πενταετία πριν έχρισαν ορόσημο του ασιατικού φανταστικού το κορεατικό μέγα-χιτ ‘A Tale of Two Sisters’ του Κιμ Τζι-Γουν, πραγματοποιούν… δευτέρα παρουσία στο αμερικανικό ριμέικ, από τους παραγωγούς των ‘Σήμα Κινδύνου’ και ‘Υποψίες’.

• Το πρωταγωνιστικό δίδυμο των έφηβων αδελφών υποδύονται η Αριέλ Κέμπελ, που έχουμε δει στο ‘Ο Τζον Τάκερ Πρέπει να Πεθάνει’, αλλά και σε άλλο ένα χολιγουντιανό ριμέικ μιας ασιατικής ταινίας τρόμου, το ‘The Grunge 2’, και η Έμιλι Μπράουνινγκ από το ‘Λέμονι Σνίκετ: Μια Σειρά από Ατυχή Γεγονότα’.

• Η ταινία αυτή είναι η πρώτη ταινία τρόμου στην οποία συμμετέχει ο Ντέιβιντ Στραδέρν.

Το 6.5 που συνοδεύει αυτή τη στιγμή το ριμέικ στο imdb, κάθε άλλο παρά κακός βαθμός για τέτοια ταινία είναι. Αλλά θα κρατήσω κάποιες επιφυλάξεις, τόσο λόγω του μικρού αριθμού ψήφων, όσο και για το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, οι "τσουλήθρες" είναι σύνηθες φαινόμενο εκεί χάμω. Μακάρι όντως οι "αδερφοί Γκαρντ" να τα καταφέρουν με το ντεμπούτο τους, μπας και σκοτώσουμε κάνα θρίλερ της προκόπης τελευταία... Όχι τίποτ' άλλο, κοντεύουμε να κάνουμε εικόνισμα τον Aja...

ΥΓ. Α, που 'σαι; Ξέχασα... Η κακιασμένη μητριά που λέγαμε; Elizabeth ~~Boobs~~ Banks...

Links (and a small crush-test)
A Tale Of Two Sisters (2003)
imdb (7.5/10 - 10.610 v.) - rotten tomatoes (86%) - allmovie (3.5/5) - metacritic (65/100) - wikipedia
The Uninvited (2009)
imdb (6.5/10 - 2.118 v.) - rotten tomatoes (33%)- allmovie (2/5) - metacritic (43/100) - wikipedia - movies for the masses - official site - myfilm.gr

"Ο Ψαλιδοχέρης" του Matthew Bourne

2009-01-29T17:54:00.009+02:00

Είδαμε χθες στο Θέατρο Badminton την -δια χειρός Matthew Bourne- stage adaptation της θρυλικής ταινίας του Tim Burton "Edward Scissorhands". Το show, ή καλύτερα dancical (όρος - fusion των dance και musical genres), μετά την πετυχημένη περιοδεία του σε Αμερική και Καναδά, και την επιστροφή του τον περασμένο Δεκέμβρη στο Sadler's Wells Theatre του Λονδίνου (όπου είχε ξεκινήσει, τρία χρόνια πριν), ήρθε στο Θέατρο Badminton για μερικές παραστάσεις (27 Ιανουαρίου-8 Φλεβάρη 2009).

Σε γενικές γραμμές, η παράσταση άφησε την παρέα με mixed feelings, ή για την ακρίβεια, μου φαίνεται πως μόνο εγώ το διασκέδασα τελικά. Πολλή βαρεμάρα διέκρινα, άσε που δεν ~~τους~~ σας έχω συνηθίσει σε τέτοια σύμπνοια! Τέλος πάντων, αν και η αλήθεια είναι πως άλλες ανάλογες (αν και πείτε μου τι ανάλογο θα βρείτε σε dancical :p) παραστάσεις μας έχουν αφήσει με καλύτερες εντυπώσεις, η γνώμη μου είναι πως η παράσταση μπορεί να αποτελέσει για πολλούς, μικρούς και μεγάλους, μια εναλλακτική κι ευχάριστη εμπειρία στο μαγικό κόσμο του Ψαλιδοχέρη.

Θα αρχίσω απ' την ανάποδη: Το μεγαλύτερο ξενέρωμα της υπόθεσης είναι η έλλειψη ορχήστρας. Ειδικά όταν ο χώρος σε καλεί για live (κι έχουμε δει π.χ. το πολύ καλό αποτέλεσμα στο Mamma Mia), ακόμα και μια δικαιολογία περί εστίασης στην ουσία του πράγματος, το χορό, μιας και πρόκειται κατά βάση για dance act, δεν μου αρκεί. Αρκεί να σκεφτώ μόνο, το πόσες φορές έχει κάποιος την ευκαιρία να ακούσει ζωντανά ένα απ' τα πιο όμορφα soundtrack του Danny Elfman, στο οποίο στηρίζεται στο μεγαλύτερο βαθμό, η μουσική υπόκρουση του show. Δεν γνωρίζω αν είμαστε η εξαίρεση (δεν το πιστεύω, αλλά δε με ενδιαφέρει κιόλας), αλλά τρέχει λίγο το σαλάκι όταν διαβάζω ότι στο North America Tour υπήρξαν ορχήστρες (πχ Washington), για να μην αναφέρω για τη Νέα Υόρκη, στην οποία πέρα από την ορχήστρα 13 μουσικών, τις τρεις πρώτες παραστάσεις διηύθυνε ο ίδιος ο Elfman. (χέσε μας!) Κρίμα, γιατί η ακουστική απογείωσε μέχρι και τις πολύ καλές ενορχηστρώσεις του... cd, αν και θα ήθελα ακόμα πιο δυνατά τον ήχο.

Αριστερά: Ο διάσημος Βρετανός χορογράφος/σκηνοθέτης Matthew Bourne. Δεξιά: Ο Richard Winsor, χωρίς το κοστούμι και το μακιγιάζ του Edward.

Στον οπτικό τομέα τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα: Σκηνικά, κοστούμια και φωτισμός, όλα είναι προσεγμένα και βάζουν επιτυχώς το θεατή μέσα στον τρελόκοσμο του παραμυθιού και σίγουρα καταφέρνουν να αποδώσουν το αντιφατικό αλλά δεμένο περιβάλλον που έχουμε δει και στην ταινία. Τα χορευτικά δεν είναι (και δε χρειάζεται πιστεύω) εξωφρενικά, ενώ, παρόλο που δε χρειάζεται κάποιος να έχει δει την ταινία για να παρακολουθήσει, είναι αρκετά ενδιαφέρον το πώς οι διάλογοι και οι καταστάσεις της ταινίας, παρουσιάζονται ή μεταμορφώνονται ενίοτε, κινησεολογικά και μέσω των χορογραφιών, για να πάρει μορφή η διασκευή του Bourne. Πολλά credits επίσης, αξίζει να δοθούν στον Richard Winsor, που ενσαρκώνει με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του εκκεντρικού (ή μόνου φυσιολογικού - όπως το βλέπει κανείς) Έντουαρντ, τον οποίο δημιούργησε ένας έφηβος Burton, ενώ "εξερεύνησε" και αποτύπωσε ο -εώς τότε, teen idol, Dt. Hanson απ' την "Ομάδα Δράσης 21"- Johnny Depp.

Τέλος, πρέπει να πω ότι ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα την απόδοση κάποιων συγκεκριμένων σκηνών απ' την ταινία, τις οποία ανέμενα να δω, και αν κρίνω απ' τα emotional levels βγήκαν πολύ καλά. Από αυτή τη βάση λοιπόν, μπορώ να πω, ότι τουλάχιστον όσοι λατρεύουν την ταινία και το υπέροχο score της, αξίζει να το δουν.

Links
Official Site - Αθηνόραμα - Θέατρο Badminton - New Adventures

Bully: Scholarship Edition (2008) (X360)

2009-01-23T13:37:00.011+02:00

Ακόμα και για έναν περιστασιακό gamer με περίεργα γούστα και ελάχιστο multiplaying, το πρώτο 1000άρι στο X360, είναι ένα μικρό επίτευγμα. Κι αν αυτό άργησε λίγο και ήρθε τελικά με το "Bully", μπορώ μόνο να κατηγορήσω το εκνευριστικότατο 1000G-decider "Mile High Club" λίγο καιρό πριν.

Το "Bully" μου το "χρωστούσα" αρκετό καιρό πριν, όταν το 2006 είχε πρωτοκυκλοφορήσει για το PS2, ωστόσο η επανακυκλοφορία του για X360 πέρσι, ήταν μια ιδανική ευκαιρία, ώστε κάποια στιγμή να ασχοληθώ με ένα παιχνίδι που θεωρούσα σχεδόν σίγουρο ότι θα ευχαριστηθώ. Έγινα fanboy της σειράς Grand Theft Auto από ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ του 2001, όταν και είδα για πρώτη φορά να προβάλλεται στον τοίχο φίλου η πρώτη αποστολή του "Grand Theft Auto 3" (λίγες μέρες μετά ήμουν περήφανος κάτοχος ενός PS2, το laser του οποίου ουσιαστικά γονάτισα τα επόμενα χρόνια κυρίως με τα Vice City, San Andreas και τη σειρά των PES). Το San Andreas μάλιστα, πρέπει να είναι το παιχνίδι με το μεγαλύτερο σε διάρκεια λιώσιμο, μια και αγοράστηκε άμα τη εμφανίσει του στα ελληνικά εδάφη (2004), ενώ υποψιάζομαι ότι αν κάνω ένα load θα πετύχω κάνα savegame απ' το καλοκαίρι του 2007! Είναι ξεκάθαρο νομίζω, πως το Bully, ένα ακόμα sandbox, free-roaming style game από τη μαμά Rockstar, ταιριάζει ιδανικά στο προφίλ μου.

Στο "Bully", ενσαρκώνετε τον νεαρό Jimmy Hopkins, τον οποίο η καλή μανούλα του πετάει στη σχολή "Bullworth Academy", ώστε να μπορέσει κι αυτή να κάνει το ενός έτους ταξίδι του μέλιτος με τον πολλοστό νέο σύζυγο της. Ο Jimmy λοιπόν, εκτός απ΄τα μαθήματα του και τους αυστηρούς επιμελητές της σχολής, έχει να αντιμετωπίσει ένα εχθρικό περιβάλλον από κλίκες μαθητών που δε βλέπουν με καθόλου καλό μάτι το "καινούριο παιδί."

Θα μπορούσε κανείς, έστω και ψυχολογικά, να είναι επιφυλακτικός απέναντι σε ένα "GTA-style game με παιδιά", θεωρώντας ότι οι περιορισμοί που αυτό συνεπάγεται, κάνουν ουσιαστικά το "Bully" ένα GTA minus αίματα, minus deathcount, minus bullet-firing weapons, minus car-driving και όσα ακόμα ξεδιάντροπα θα μπορούσαμε να θυμηθούμε απ' το GTA. Θα έλεγα όμως ότι οι δημιουργοί του παιχνιδιού δε στάθηκαν ούτε λεπτό στο υπαρκτό βεβαίως "minus" στοιχείο του εγχειρήματος, αλλά αντιμετώπισαν το νέο environment και τα θετικά που αυτό φέρει, ως μια ευκαιρία να σπάσουν πλάκα και να εκμεταλλευτούν τους fun-πόρους που πηγάζουν τόσο απ' το σχολικό περιβάλλον όσο και απ' την αστείρευτη φαντασία τους. Και ακριβώς εκεί υπάρχει μια εγγύηση: Στο fun factor και στο attitude, στα παιχνίδια της Rockstar ο πήχης είναι ψηλά.

Από τον τρόπο με τον οποίο έχουν υλοποιηθεί τα "όπλα" του Jimmy του μπόμπιρα και η αντίδραση των authorities στις σκανταλιές του, τα social interactions, τους διαλόγους, τους χαρακτήρες, τα secrets και τα unlockables, μέχρι και το ατού του παιχνιδιού, τα πολλά minigames δηλαδή, μπορεί κανείς να αντιληφθεί την εστίαση αυτή στο διασκεδαστικό μέρος του gaming. Το σημαντικότερο δε, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι το "Bully" είναι αρκετά δεμένο σαν παιχνίδι: Τα διαφορετικά minigames, τα side-missions, οι βασικές αποστολές, αλλά και τα γενικότερα interactions στον in-game κόσμο, μπλέκονται σε ικανοποιητικότερο βαθμό απ' ότι σε πολλά GTA games, γεγονός που επικροτεί το παράλληλο gaming style που προσφέρεται σε αυτού του είδους τα παιχνίδια.

Από την άλλη, σίγουρα τα γραφικά δεν είναι αυτά που φέρνουν το X360 στα όρια των δυνατοτήτων του, αλλά για επανέκδοση παιχνιδιού προηγούμενης γενιάς είναι σε πολύ καλά επίπεδα. Σίγουρα δε λείπουν εδώ κι εκεί κάποια... χοντροκομμένα σημεία (όπως τα γνωστά κουπόχερα της Rockstar), αλλά δεν γίνονται ποτέ ενοχλητικά. Το πιο ενοχλητικό κουσούρι που κουβαλά το παιχνίδι είναι σίγουρα τα ατέλειωτα loading screens. Σε κάθε είσοδο και έξοδο απο κάθε κτίριο μες στο παιχνίδι, καθώς και στις αποστολές φυσικά, το παιχνίδι διακόπτεται συνεχώς, πράγμα που με έκανε να εκτιμήσω τις πρόσφατες προσπάθειες της Rockstar με το GTA IV για εξάλειψη των loading screens. Οι δε χρόνοι φόρτωσης μειώνονται δραματικά αν περάσετε το παιχνίδι στον σκληρό του X360, κάτι που σίγουρα είναι και πιο "υγιεινό" για το drive, ειδικά σε αυτό το παιχνίδι. Παρ' όλο που πέρασα το "Bully" στο σκληρό όμως, μου έκανε εντύπωση η αραιή εμφάνιση κάποιων glitches στον ήχο και προβληματάκια στο frame rate σε ελάχιστα σημεία. (Μήπως άρχισε να τα παίζει το xbox;)

Στον τομέα του ήχου, δύο πράγματα κλέβουν την παράσταση. Το πολύ καλό voice acting (που σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κάθε NPC έχει τη δική του "προσωπικότητα", ανεβάζει τα επίπεδα του ρεαλισμού) και το μοναδικό score του παιχνιδιού, με tunes για κάθε δραστηριότητα, αρκετά καλή παραγωγή που ως ένα βαθμό αποζημιώνει για την έλλειψη των κλασσικών ραδιοφωνικών σταθμών που έχουν ταυτιστεί με τα GTA. Οι μελωδίες του Shawn Lee πάντως, είναι τόσο καλές που δεν αποκλείεται να τις αναζητήσετε κι εκτός παιχνιδιού. Ένα αντίγραφο του "Bully: Original Video Game Score", μπορείτε να βρείτε εδώ.

Τέλος, αν και συνήθως αυτού του είδους τα παιχνίδια έχουν αυξημένο replay value λόγω του πλήθους των αποστολών και του ανοιχτού τύπου παιχνιδιού, αν και το περιβάλλον και ο χάρτης του Bullworth Vale έχει αρκετά σημεία για exploring αλλά και φόντα για να γίνει σκοτεινό και... αφιλόξενο (σε αυτό βοηθά και η μουσική), το πλήθος των χαρακτηριστικών που προσφέρουν παιχνίδια νέας γενιάς πάνω σε αυτό τον τομέα, ίσως κάνει το Bully να φαίνεται λίγο περιορισμένο, ή καλύτερα, γερασμένο.

All in all, το μικρό αδερφάκι των GTA, είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι που με μέτριο παίξιμο, μπορεί να σας κρατήσει μέχρι και μια εβδομάδα αν πάτε για 100% completion, ή σε 3-4 μέρες για χαμηλά "σημεία τήξεως". 9/10.

Links
Gamespot - IGN - Gamerankings - VG Chartz - Wikipedia - Gamefaqs

This Blog Needs A Hero: "24" Megapost

2009-01-22T18:30:00.006+02:00

OK. Αρκετούς μήνες μετά, είναι προφανές ότι χρειαζόμαστε ένα reboot. Τι καλύτερο για να "relate to", από την έλευση στις αμερικανικές τηλεοράσεις, μετά από σχεδόν δυο χρόνια απουσίας, της έβδομης σεζόν του "24". Ας ~~ελπίσω~~ ελπίσουμε, ότι θα μας φέρει λίγο γούρι! Πιστός στο πνεύμα της σειράς, θα αποφύγω spoilers και σεναριακού τύπου αναφορές σε χαρακτήρες... *hysteria mode: off... Ready... Set... Go!

The series has landed
Πίσω στο 2002-2003, κάπου ανάμεσα στις απεγνωσμένες αναζητήσεις βιντεοκλάμπ που να έχουν φέρει τους τελευταίους κύκλους "X-files" και "Friends", μαθαίνουμε για μια σειρά που ήδη είχε κάνει επιτυχία στη USA, με πολύ καλές συστάσεις: Προσεγμένη και ακριβή παραγωγή για τα τηλεοπτικά πρότυπα από τη FOX, με τον γνωστό από τα X-Files παραγωγό Howard Gordon, απ' τον δημιουργό του "La Femme Nikita", Joel Surnow. Επιπλέον οι σεναριακές ατραξιόν του real time, του έντονου σασπένς και του αντισυμβατικού ήρωα Jack Bauer μας κίνησαν αρκετά το ενδιαφέρον, ώστε να αρχίσουμε να βλέπουμε το Γιάννη τον βιντεοκλαμπά ακόμα πιο συχνά.

Θυμάμαι επίσης το recruit policy απέναντι ακόμα και στους πιο δύσπιστους, που δεν είχαν συνηθίσει την καινούρια τρέλα του "βλέπω dvd από σειρές με τα εξάωρα". Ο παρακάτω διάλογος είναι χαρακτηριστικός:

(Μετά από δύο-τρία επεισόδια:)
Α: -Βαρέθηκα, άντε, πες μου τι θα γίνει να τελειώνουμε...
Β: -Εντάξει, θα δούμε ακόμα δυο επεισόδια και θα το κλείσουμε.

(Μετά το τέλος του 5ου επεισοδίου:)
Β: -Εντάξει; Να το κλείσω;
Α: -Τι λες τώρα;! Βάλε το επόμενο να δούμε τι θα γίνει!

Αυτό το "να δούμε τι θα γίνει" κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και έφερε ατέλειωτες ώρες μπροστά στις οθόνες, με dvd νοικιασμένα, αγορασμένα, dvd που ερχόντουσαν στα βιντεοκλάμπ πριν μεταφραστούν, με τον 2ο και τον 3ο κύκλο να είναι ο ένας καλύτερος απ' τον άλλο. Εν τω μεταξύ, κι ενώ στον Αντ-1 η σειρά ακόμα... ερχόταν (με τα πόδια), άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα με την είσοδο της DSL στα ελληνικά δρώμενα...

Moving on
Με τη σειρά να έχει φτάσει σε cult status, οι συζητήσεις για το μέλλον της σειράς έδιναν κι έπαιρναν, καθώς αφ' ενός οι σεναριακές επιλογές των δημιουργών οδηγούσαν σε ανάγκη για αρκετό νέο καστ, αφ' ετέρου ήταν πράγματι απορίας άξιο πού θα έφταναν με τον Jack. Μιας και ένα απ' τα βασικότερα στοιχεία που ορίζουν τον catchy χαρακτήρα της σειράς είναι το έντονο σασπένς, υλοποιημένο με τη βασική φόρμουλα του 24 "ticking time bomb", το όλο θέμα τελικά κατέληγε (και καταλήγει κατά τη γνώμη μου), στο κατά πόσο είναι ικανοί να βρουν σενάρια αλλά και τρόπους να τα εξελίξουν, έτσι ώστε ο θεατής να είναι πάντοτε στην τσίτα.

Στο America, από τον 4ο κύκλο και μετά, έγιναν κάποιες αλλαγές πάνω στην προβολή του σόου. Η προβολή ενός κύκλου επεισοδίων γίνεται στο δεύτερο μισό της σεζόν (μέσα Γενάρη-Μάη), ώστε να αποφευχθούν διακοπές και να προβάλλονται κάθε εβδομάδα νέα επεισόδια (εδώ που τα λέμε, στις περισσότερες σειρές, αλλά ειδικά στο "24" που έχει και το real-time, τίποτα δε συγκρίνεται με το απανωτό λιώσιμο μιας σεζόν :p ), με δυνατές τετράωρες πρεμιέρες και δίωρα φινάλε (this is more like it). Επίσης, η FOX, αναγνωρίζοντας την επιτυχία της σειράς, βάζει στη θέση της (=το πολύτιμο slot που έχει για lead-in το American Idol και που απογείωσε το "24", δύο σεζόν πριν) την νέα τότε σειρά "House" (and the rest is history). Παρ' όλα αυτά, το 24 συνέχισε να έχει ανοδική πορεία κάνοντας τις καλύτερες με διαφορά σεζόν του, με τον 5ο κύκλο να σημειώνει τη μεγαλύτερη μέση τηλεθέαση Έβερτ, και με αποκορύφωμα την πρεμιέρα της 6ης σεζόν.

Η γκρίνια της 6ης σεζόν και η απεργία των σεναριογράφων
Πέντε χρόνια μετά την έναρξη της σειράς, οι εξελίξεις απλά επιβεβαίωναν τη μεγάλη επιτυχία της: Από τις "ναυαρχίδες" της FOX (παρέα με το "House" και το hit "Prison Break" που φέτος ολοκληρώνει τον κύκλο του), με τον Kiefer Sutherland να υπογράφει ένα συμβόλαιο 40 εκατομμυρίων δολαρίων για τρεις (!) ακόμα σεζόν, ένα συμβόλαιο που τον έκανε τον πιο ακριβοπληρωμένο ηθοποιό στην TV. Κι ενώ ο Jack Bauer μετά τον Vin Diesel και τον Chuck Noris είχε ήδη αποκτήσει τα δικά του facts, οι παραγωγοί έκαναν σχέδια και για μια κινηματογραφική έκδοση του 24: Μια ταινία γυρισμένη στο Λονδίνο, την Πράγα και το Μαρόκο, με την υπόθεση να στήνεται σε κλασσικό filmtime στο πρώτο μέρος της ταινίας, και την τελευταία ώρα να αποτελεί το σήμα κατατεθέν "real time" part της σειράς.

Αδιαμφισβήτητα, η έκτη σεζόν, αν και ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, είναι η σεζόν που δημιούργησε τη μεγαλύτερη "φαγούρα" στο fan base της σειράς. Τα "The series needs a reboot" posts άρχισαν να πληθαίνουν στο web, επικαλούμενα σημάδια κόπωσης, επανάληψης και υπερβολής, καταλογίζοντας στους δημιουργούς ότι με την επιλογή τους να ακολουθούν ακόμα την έως τότε πετυχημένη φόρμουλα της σειράς, δημιουργούσαν σεναριακά αδιέξοδα τα οποία αδυνατούσαν να καλύψουν σε ικανοποιητικό βαθμό. Παρ' όλα αυτά, σε υποστήριξη του 6ου κύκλου, μπορώ να πω ότι είναι μια σεζόν με μοναδικές στιγμές στο timeline του 24, με συναρπαστικά επεισόδια και απαντήσεις (ενίοτε λίγο υπερβολικές) σε πολλά ερωτήματα που έμεναν ανοικτά από τον προηγούμενο κύκλο. Αν και κατανοώ το γεγονός ότι δομικά στοιχεία της σειράς (όπως πχ το real time που συνδέεται άμεσα με το θέμα της εγγύτητας και την επιλογή του Los Angeles ως τόπος στον οποίο διαδραματίζονται σχεδόν τα πάντα, ή την ίδια τη CTU η οποία συνεπάγεται κλασσικές επισφάλειες-λέγε με και double agent), ως ένα βαθμό μπορεί να "δέσουν τα χέρια" των δημιουργών, θεωρώ ότι απλά δεν τους πολύ-βγήκε το σεναριακό re-focus που επιχείρησαν στο τελευταίο 1/3 του κύκλου. Για κάποιον που γουστάρει 24, βέβαια, παραμένει must, ειδικά σε back-to-back προβολή.

Για όσους έχουν δει τουλάχιστον μέχρι και την 6η σεζόν, εδώ, εδώ κι εδώ είναι τρία αντιπροσωπευτικά και καλογραμμένα δείγματα -ας πούμε- κριτικής για τα προβλήματα της σειράς.

Οι παραγωγοί, πάντως, απαντώντας στην κριτική, αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάποιες νέες ιδέες για να προχωρήσουν με θάρρος στον επαναπροσδιορισμό της σειράς. Το καλοκαίρι του 2007 λοιπόν, αμέσως μετά το τέλος του 6ου κύκλου, ο Howard Gordon αποφασίζει να στείλει τον Bauer στην Αφρική για την 7η σεζόν, ωστόσο οι δημιουργοί αντιμετωπίζοντας περιορισμούς στο μπάτζετ, επιλέγουν διαφορετικό σενάριο το οποίο και αρχίζουν να γυρίζουν τον Σεπτέμβρη. Ένα μήνα μετά, σκάει το πρώτο trailer για την έβδομη σεζόν που είχε προγραμματιστεί για το Γενάρη του 2008, στο οποίο για να διατυμπανίσουν τον νέο αέρα της σειράς, δε διστάζουν να πετάξουν ΤΗΝ καρασποΐλεράρα και να αφήσουν τους fans να βράζουν μέχρι την πρεμιέρα. Μια πρεμιέρα που δεν έμελλε να έρθει παρά ένα χρόνο αργότερα, λόγω της γνωστής περσινής απεργίας των δημοσιογράφων, που πετσόκοψε κύκλους και ολόκληρες σειρές, κάτι που ήθελαν να αποφύγουν τόσο οι παραγωγοί όσο και οι fans του 24.

Στο ενδιάμεσο, πέρα από τη συνέχεια των γυρισμάτων της 7ης σεζόν, είχαμε την αποχώρηση του creator της σειράς Joel Surnow τον Φλεβάρη του 2008, κι έτσι τη θέση του showrunner αναλαμβάνει ο εκ των βασικών παραγωγών και σεναριογράφων Howard Gordon. Τα σχέδια για την κινηματογραφική ταινία είχαν μπει στον πάγο προ πολλού, με την εξής διευθέτηση από τον Sutherland: "Δε μπορούμε να ζητήσουμε απ΄ τους σεναριογράφους να δουλεύουν πάνω στη σειρά και ταυτόχρονα να γράψουν μια εκπληκτική ταινία για να τη γυρίσουμε στα διαλείμματα ανάμεσα στις σεζόν". Πριν λίγες μέρες, είχαμε νεότερα στο θέμα, από τον Gordon, ο οποίος μίλησε για γύρισμα της κινηματογραφικής ταινίας μετά την (πιθανώς τελευταία) όγδοη σεζόν (τα γυρίσματα της οποίας θα ξεκινήσουν τον Απρίλιο, και η προβολή της τον Ιανουάριο του 2010). Για την ταινία Vantage Point, πάντως, που είχε κυκλοφορήσει πέρσι, υπήρχε μια φήμη ότι το σενάριό της, στα αρχικά στάδια, προοριζόταν για την ταινία του "24".

24: Redemption - Day 7
Σε μια προσπάθεια να καλυφθεί το κενό που δημιούργησε η απεργία μεταξύ των προβολών της έκτης και της έβδομης σεζόν, οι παραγωγοί αποφάσισαν να γυρίσουν το καλοκαίρι του 2008 μια δίωρη τηλεταινία-prequel του 7ου κύκλου της σειράς. Το 24: Redemption (προβλήθηκε 23 Νοεμβρίου), πέρα από ένα όμορφο upgrade στη μόδα των prequel-teasers-"διαφημίσεων της Toyota" που μας είχαν συνηθίσει τα DVD sets του 24 από την εποχή του 3ου κύκλου κι έπειτα, επισκέπτεται το σενάριο του Gordon και τα γυρίσματα στην Αφρική και αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία να στρωθεί καλύτερα το έδαφος για την έβδομη μέρα. Πέρα απ' αυτό, ο Sutherland είχε ήδη δηλώσει ότι το hiatus που επέβαλε η απεργία, τους έδωσε χρόνο να επεξεργαστούν καλύτερα το σενάριο ολόκληρης της νέας σεζόν. Όντως, τον Σεπτέμβρη, τα γυρίσματα της σειράς διακόπηκαν για δύο εβδομάδες, ωστέ να επανεξεταστεί η κατεύθυνση των τελευταίων έξι επεισοδίων. Εδώ και λίγες μέρες όμως, ο έβδομος κύκλος του "24" είναι ήδη on-air, με πέντε πολύ καλά επεισόδια που που εγγυώνται μια δυναμική επιστροφή. Όπως καταλαβαίνετε, δε μπορώ να πω λέξη παραπάνω... Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι περιμένουμε εναγωνίως... το 6ο επεισόδιο!

Last but not least
-Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται. Απ' τη Δευτέρα που μας πέρασε, ο Gregory House κάνει lead-in στον Jack Bauer. Το νέο "Dollhouse" που απο Φλεβάρη θα έκανε παρέα στο "24", θα πάει Παρασκευές μαζί με το "Terminator: Sarah Connor Chronicles" που προς το παρόν, δυστυχώς δε φαίνεται να βγάζει τρίτη σεζόν. Λεπτομέρειες εδώ κι εδώ.
-Στον ΣΚΑΪ έχει ήδη ξεκινήσει η πρώτη μετάδοση της έκτης σεζόν του "24". Κάθε Δευτέρα στις 00.30.
-Από σήμερα νωρίς το πρωί, τα πρώτα δύο επεισόδια της 5ης σεζόν του "Lost" είναι γεγονός. Τρέχτε στα γνωστά μέρη!

Links (Προσοχή στα spoilers)
Wiki 24 - imdb - tv.com - tvrage - wikipedia - official

Sicko (2007) - $60.000 για ένα κωλοδάχτυλο!

2008-08-27T11:00:00.003+03:00

Στη χώρα που ανθούν τα Medical Dramas, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Αν είχες την πεποίθηση ότι αρρώστησες και τσαφ, βρέθηκες ξαφνικά στα χέρια του Gregory House, του Doug Ross, της Meredith Grey και του Jack Shephard (για ανάγκη σε κάνα νησί καλός είναι), μάλλον πρέπει να δεις την άλλη όψη του νομίσματος. Τα γεγονότα leakάρει ο Michael Moore.

Όταν είχε κυκλοφορήσει πέρσι το Sicko, ο λόγος που ήθελα να το δω λεγόταν "Michael Moore", ο οποίος είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το "Bowling For Columbine" και καλές με το "Fahrenheit 9/11". Φυσικά, η επιτυχία των ταινιών αυτών, τουλάχιστον στη από 'δω πλευρά του Ωκεανού, μόνο περίεργη δεν είναι. Ο Moore, εφοδιασμένος με χιούμορ, σκάνδαλα προς αποκάλυψη και αντιρεπουμπλικανικά φρονήματα, επιτίθεται ανοιχτά σε έναν Μπους και στις αμερικανικές πρακτικές που εκπροσωπεί, οι οποίες ειδικά τα τελευταία χρόνια έχουν προκαλέσει δικαίως από διεθνή κατακραυγή μέχρι τεράστιες αντιδράσεις παγκοσμίως. (Ο οποίος Μπους, τέτοιο ήτανε και όταν ήτο ό,τι ήτο, και τέτοιο είναι και τώρα... άκυρο, αλλά έπρεπε να ειπωθεί.)

Επιπλέον, οι ταινίες αυτές προκαλούν περαιτέρω προβληματισμούς, ως προς την δέουσα αντιμετώπιση τους από το θεατή: Είναι κυρίως ταινίες, με αυτό που προσδίδει ο όρος "entertainment", ή ο πολιτικός τους χαρακτήρας και η δημοσιογραφική έρευνα χαρακτηρίζει μια τέτοια αντιμετώπιση ανώριμη και "νεο-απολιτίκ";

Από την άλλη, έχοντας διαβάσει ότι ο Moore ρίχνει αυτή τη φορά τα βέλη του στις ασφαλιστικές εταιρίες και τη διαφθορά του αμερικανικού συστήματος υγείας, το θέμα του Sicko μου φαινόταν λίγο "κλειστό" για μας τους "απ' έξω", κι έτσι είχα την ταινία στο περίμενε, ώσπου ξεφυλλίζοντας πριν λίγες μέρες το "Ηλίθιοι Λευκοί" του ίδιου, πεθύμησα το ταυτόχρονα ψύχραιμο, υπομονετικό, Μήπως-μας-κοροϊδεύουν; στυλ αφήγησης του και αποφάσισα τελικά να το δω. Και να διαπιστώσω ότι οι εκτιμήσεις μου ήταν σε μεγάλο βαθμό λανθασμένες, καθώς παρ' ότι το θέμα είναι όντως αυτό, το viewpoint και η προσέγγιση του Moore είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα, κάνοντας την ταινία κάτι πολύ παραπάνω από μια στηλίτευση στο αμερικανικό σύστημα υγείας.

Λιγότερος Μπους - Λιγότερο χιούμορ
(ακούγεται συμπερασματικό, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι άσχετο)

Θα ήταν ανούσιο να μην αναζητήσει ο δημιουργός του Sicko πολιτικές ευθύνες, όταν φτιάχνει μια ταινία με τέτοιο θέμα, οπότε δεν είναι δυνατό να λείπουν τα πολιτικά πρόσωπα που οφείλονται στο μεγαλύτερο βαθμό για τα προβλήματα της χώρας του κατά τον ίδιο. Ο Moore, όμως δε σταματά εκεί. Αναζητά ευθύνες και αιτίες βαθύτερα και προχωρά σε ακόμα σκληρότερη ίσως κριτική στους συμπατριώτες του, ειδικότερα σε crash test με την κατάσταση σε άλλες χώρες. Επιπλέον, ο Moore ρίχνει τις μηχανές του χιούμορ, βάζει πραγματικές περιπτώσεις ασθενών που πλήττονται από το σύστημα υγείας να πρωταγωνιστήσουν μπροστά στην κάμερα, δίνοντας έτσι πιο δραματικό τόνο και καθαρά ανθρωπιστική προσέγγιση σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του.

Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που δεν περίμενα και κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα για τον οποιοδήποτε. Διότι μες στις καταστάσεις που βλέπεις στην οθόνη, μπορεί να ξεχάσεις πατρίδες και Αμερικές, να ζουμάρεις στον άνθρωπο, και να ξεζουμάρεις για να ξαναθυμηθείς αργότερα τα σύνορα και τα κράτη, όταν στο μυαλό σου αρχίζει να πετιέται το ερώτημα "Και στην πατρίδα μου, τι;".

Πάντως για να πω την αλήθεια, δεν περίμενα αυτοί οι "Αμερικάνοι" να έχουν τα καλά τα δικά μας. Κι εντάξει, στον τομέα της υγείας, θεωρώ ότι τα δικά μας προβλήματα είναι διαφορετικής φύσης και σχετίζονται με γενικότερες πληγές των πραγμάτων εδώ (γενικότερη ολιγωρία, γενικότερος σταρχιδισμός, γενικότερη ακυβερνησία και στο κέντρο μια ωραιότατη οικονομική-πολιτική διαφθορά που τρέφεται από και τρέφει όλα τα παραπάνω, και αν στους υπόλοιπους τομείς χάνουμε χρήματα, εδώ δυστυχώς το κόστος είναι ανθρώπινες ζωές). Αλλά κάτι έγραφε ο Moore στο "Ηλίθιοι Λευκοί" για πολίτες που έχασαν τα λεφτά τους στο χρηματιστήριο, με σπίτια κι αυτοκίνητα και δυο δουλειές ο καθένας για να προλάβουν τις δόσεις, τις οποίες τελικά δεν προλαβαίνουν και πάει το αυτοκίνητο, και κάτι μου θύμιζαν όλα αυτά... Ως εδώ με το πρωινό rant, για περισσότερη πολιτική φαρσοκωμωδία σε ελληνική version, δείτε Βουλή-Τηλεόραση, ΝΕΤ, ειδήσεις κτλ.

Κράξε λίγο καλό κάνει

Λέγαμε για το... ναι, για το Sicko. Λοιπόν, υπάρχει περίπτωση κάποιος να εντοπίσει κάποια μικρά peak ηθικολογίας, αλλά πρέπει να είναι και λίγο κάφρος για να τα χρεώσει στο Moore. Στο κάτω κάτω, είναι ένα θλιβερό θέμα το οποίο σχετίζεται με πραγματικά περιστατικά. Επίσης, ίσως κάνα-δυο φορές ο Moore το παρακάνει με το "κλάψε-βήξε στην κάμερα", χωρίς ωστόσο να σε βγάζει απ' το κλίμα. Μην ξεχνάμε ότι τους (βαριά) ασθενείς πρωταγωνιστές μας, οι ασφαλιστικές ή τους έβγαζαν λάδι, ή τους πέταγαν εντελώς για να μη τους κοστίζουν. Με τέτοια δυστυχία, θα ισχυριστείς ότι υποκρίνονται;

imdb - rotten tomatoes - allmovie - wikipedia - movies for the masses - official site

Horror Nights: Dead End (2003) + Iστορίες Τρόμου

2008-07-05T07:19:00.009+03:00

Οι δείκτες του ρολογιού συνεχίζουν την πορεία τους μετά το "δώδεκα" του ταμπλό, τα φώτα έχουν χαμηλώσει, κι ένα μπουκάλι κρασί κόβει βόλτες γύρω γύρω στο δωμάτιο. Παρέα ετερόκλητη, φάτσες γνωστές και μη, μπλεγμένα μπούτια και βάλε (όχι, δεν το πάω εκεί ΡΕ!). Είτε βρίσκεσαι σε ένα ξενοδοχείο που στεγάζει τις άγριες ορμές μιας πενταήμερης, είτε σ' ένα εξοχικό που έφερε μαζί την παρέα απ' το περσινό καλοκαίρι, τη συνέχεια κάπου την έχεις ζήσει. "Σβήστε τα φώτα, και ανάψτε ένα κερί" (ελλείψει κεριών, κι ο φακός καλός είναι). "Αυτή, είναι μια πραγματική ιστορία..."

Ένας πιο λιτός και παραδοσιακός ας πούμε τρόπος για να μπεις νυχτιάτικα σε horror mood, απ' τις κλασσικές βραδιές με θρίλερ (και φαΐ ενίοτε-"να ανάψουμε ένα φως;") είναι οι ιστορίες τρόμου που διαδίδονται από στόμα σε στόμα σε ανάλογες με την αποπάνω καταστάσεις. Urban legends μεταμφιεσμένα σε πραγματικές ιστορίες όπου ο χώρος, ο χρόνος και τα ονόματα αλλάζουν σε καθεμιά απ' τις πολλές εκδοχές. Ιστορίες που διατηρούνται χάρη στην γοητεία που προκαλούν στο λαό που ενώ γνωρίζει ότι είναι μούφες, γουστάρει να αυθυποβληθεί και να πιστέψει ότι μπορεί και να είναι αληθινές, ιστορίες που έτσι εξασφαλίζουν όμορφες βραδιές με αποκρυφιστικό storytelling.

Φυσικά τέτοια σκηνικά δε μένουν έξω απ' το διαδικτυακό πανηγύρι, που προσφέρεται τόσο για διακίνηση αληθών πληροφοριών όσο για προπαγάνδα. Ιστορίες τρόμου, φωτογραφίες φαντασμάτων, "ζωντανές" εμπειρίες, μια ατέλειωτη άβυσσος πληροφοριών που κάνει το Twilight Zone και τα X-files να μοιάζουν με προκαταρκτικά. Κάποιοι μάλιστα σκέφτηκαν να προχωρήσουν το θέμα πιο πέρα, εκμεταλλευόμενοι τις ορέξεις του κοινού, δημιουργώντας περιβάλλον reality για να προωθήσουν fictional δημιουργήματα. Ποιος δε θυμάται το "Blair Witch Project", του οποίου η προώθηση (κυρίως μέσω Internet) ουσιαστικά ήταν ότι πρόκειται για πραγματικό γεγονός; Η ταινία αυτή, λειτουργώντας αφαιρετικά από το ίδιο το φιλμ (μια συρραφή ερασιτεχνικών πλάνων) μέχρι το budget ($22,000 - δηλαδή περίπου το 1/6 ενός επεισοδίου μιας ακριβής σημερινής ελληνικής σειράς) κατάφερε όχι απλά να τραβήξει τα τρομαγμένα βλέμματα των θριλερόφιλων, αλλά και να μπει στο Γκίνες λόγω κέρδους, αφού με revenue 250 εκατομμυρίων δολαρίων, επέστρεψε στους ευτυχείς παραγωγούς της πάνω από $10,000 για κάθε δολάριο που ξόδεψαν για να τη γυρίσουν!

A Curva

Παράδειγμα Νο.2: Περίπου 2 χρόνια πριν, άρχισε να κυκλοφορεί στο Internet ένα βίντεο εκ Πορτογαλίας, στο οποίο τρεις φίλοι σταματούν με το αυτοκίνητο για να πάρουν μια κοπέλα ντυμένη στα λευκά, την Teresa, που πέτυχαν μες στις ερημιές. Ο ένας απ' αυτούς τραβά το σκηνικό σε night-vision με μια κάμερα. Η κοπέλα συμπεριφέρεται περίεργα, ε, κάποια στιγμή πετάει μια κραυγή, τους λέει "Εκεί πέθανα", τράκαραν αυτοί, στο ίδιο σημείο που, σύμφωνα με το βίντεο, το 1983, μια κοπέλα με το όνομα Teresa Fidalgo είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Το βίντεο διαδίδεται γρήγορα, πολλοί το δέχονται ως πραγματικό, χωρίς να τους απασχολεί ότι είναι εξώφθαλμα fake, ούτε ότι η "πιο επίσημη" εκδοχή ήθελε το βίντεο ως αναπαράσταση πραγματικού περιστατικού, του οποίου τα στοιχεία αρνούνται πεισματικά να εκδώσουν οι Πορτογαλικές αρχές. Αργότερα, ο δημιουργός του βίντεο David Rebordão, παραδέχεται ότι η όλη υπόθεση με το βίντεο "A Curva" ("Η Στροφή" - Μιχαλόπουλος και ΣΙΑ - καμιά σχέση) αποτελούσε μια πρώτη προσπάθεια για ένα νέο στυλ του horror κινηματογράφου το οποίο οραματίζεται. Παρ' όλ' αυτά, ακόμα και σήμερα, το βίντεο συνεχίζει να προωθείται από πολλούς ως πραγματικό, πράγμα που επιβεβαιώνει πως υπάρχει κόσμος που υπερβάλλει εαυτόν στην προσπάθεια του να πιστέψει... ακόμα και τυφλά.

Αυτή είναι μια short version του βίντεο. Ολόκληρο το βίντεο εδώ.

Το θέμα πάντως, μόνο πρωτάκουστο δεν είναι. "Τα φαντάσματα που μας επισκέπτονται τις νύχτες στο δρόμο για να μας προειδοποιήσουν ή να εκδικηθούν" αποτελεί ειδική και αγαπημένη κατηγορία urban legends και τρομακτικών ιστοριών εδώ και χρόνια. Συνήθως πρόκειται για κάποια "αθώα" παρουσία, κάποιο παιδί ή μια νέα κοπέλα που βρήκε τραγικό θάνατο (μπρρρ).

"Dead End" (Στροφή προς την κόλαση)

Σκαλίζοντας το Google και το YouTube για το "Α Curva" έπεσα σε ένα πολύ ενδιαφέρον horror φιλμ του 2003 με παρεμφερές storyline, το "Dead End". Αυτή τη φορά βέβαια δεν πρόκειται για "αληθινή ιστορία", ούτε για ύφος ντοκιμαντέρ, είναι fiction με σενάριο εμφανώς εμπνευσμένο από αυτού του είδους τις ιστορίες που κυκλοφορούν χρόνια τώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ξεχωρίζει όμως, λόγω της ενδιαφέρουσας προσέγγισης του, αφού θα έλεγε κανείς ότι αφομοιώνει ιδανικά τα στοιχεία και τον χαρακτήρα αυτών των ιστοριών, όχι μόνο σεναριακά, αλλά αφηγηματικά και οπτικά, μετατρέποντας την ίδια την ταινία σε μια κανονικότατη "τρομακτική ιστορία", έτοιμη προς διήγηση.

Η υπόθεση

O Frank Harrington (Ray Wise, γνωστός ως Leland Palmer απ' το Twin Peaks) με την οικογένειά του, στο δρόμο για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στα πεθερικά του, αποφασίζει να μην πάει απ' την εθνική οδό που παίρνει 20 χρόνια τώρα, αλλά κόβει δρόμο. Μέγιστο λάθος. Κάποια στιγμή το μάτι του πιάνει μια γυναικεία παρουσία (Amber Smith, το γνωστό μοντέλο) μ' ένα μωρό στην αγκαλιά, μες στην ερημιά και σταματά το αυτοκίνητο. Μέγιστο λάθος Νο.2. Ακολουθούν περίεργα συμβάντα και πολλά ακόμα "λάθη" και η οικογένεια θα περάσει δύσκολες ώρες...

Το "Dead End" δίνει την αίσθηση ότι λειτουργεί ως κινηματογραφικό ανάλογο των νυχτερινών "παρεΐστικων" τρομακτικών ιστοριών. Και πραγματικά, μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία μ' αυτές, ξεκινώντας απ' το αντίστοιχο storytelling: Απλοϊκό σενάριο που σε βάζει στο νόημα από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, λιγότερα climaxes - περισσότερες επαναλήψεις και εστίαση σε στοιχεία που σκοπό έχουν να δημιουργήσουν ένα ανήσυχο κλίμα στο θεατή, μια ατμόσφαιρα, παρά να τον τον βάλουν σε σκέψεις τύπου - "τι έχουμε εδώ". Αποφεύγει τις over-the-top στιγμές, και εκεί βοηθά και η εικόνα. Εκεί όπου άλλα φιλμ θα χρησιμοποιούσαν εφέ για να δώσουν ένα τόνο πιο gore ή splatter, η κάμερα λειτουργεί αφαιρετικά, παρατείνοντας όμως την ανησυχία στην ατμόσφαιρα με ανοιχτά πλάνα, επιδεικνύοντας που και που μια παγερή αδιαφορία γι αυτό που εσύ θες να δεις! Η εξέλιξη των χαρακτήρων ούτως ή άλλως είναι κάτι μάταιο σε τέτοιου είδους ταινίες, παρ' όλ' αυτά ακόμα και κάποιες κωμικοτραγικές εξάρσεις μάλλον τείνουν προς το disturbing. Τώρα, αν η ταινία καταφέρει να σε βάλει σε mood (πέρα απ' το υποκειμενικό, παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο μια που μιλάμε για θρίλερ), ίσως και να αδιαφορήσεις για το λίγο προβλέψιμο τέλος, που ακόμα κι αυτό αποτελεί εμφανή αναφορά σε γνωστούς αστικούς μύθους.

Παίζουν επίσης οι Lin Shaye (την πετυχαίνουμε σε ταινίες των Farrelly brothers), Alexandra Holden (Drop Dead Gorgeous, Friends 6η σαιζόν, Elizabeth Stevens, η φοιτήτρια που μπλέκει ο Ross). Η ταινία είναι των Jean-Baptiste Andrea και Fabrice Canepa. Ο πρώτος το 2006 γύρισε το "Big Nothing" με τον Simon Pegg και τον David Schwimmer. Το "Dead End", αν και αμερικανικής παραγωγής, κέρδισε μερικά βραβεία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία) αλλά και στον Καναδά.

imdb - rotten tomatoes - allmovie - wikipedia

All Set! Και τώρα τι;

2008-07-01T20:20:00.002+03:00

Κάποιος πρέπει να κάνει μια αρχή, δε νομίζεις;

Άντε ντε! Ξεκίνα! Blog χωρίς post δεν έχει ουσία. Εδώ μου χει κάτσει το απόλυτο soundtrack για το Army Of Two! Πρέπει να ειπωθούν κάποια πράγματα!