Horror Nights: A Tale Of Two Sisters (2003) & The Uninvited (2009)

Επ' ευκαιρία της "έλευσης" του Uninvited στις ελληνικές αίθουσες, θα σου θυμίσω κόσμε ότι πρόκειται περί αμερικανικής ριμεϊκαδούρας. Ακόμα κι αν οι hollywoodιανοί φίλοι μας επιδίδονται ήδη μερικά χρόνια στο χόμπι αυτό, ακόμα κι αν το τιμήσουμε (που θα το τιμήσουμε, απλά μάλλον όχι σε αίθουσα, με ποπ κορν και κόκα κόλα), επειδή όμως 9 στα 10 αντίστοιχα εγχειρήματα έχουν αποδειχτεί χλεπαρίες, θα σε παραινέσω να τσεκάρεις το ορίτζιναλ, περί του οποίου ο λόγος στο παρόν ποστ...


Πρωτότυπος Τίτλος: Janghwa, Hongryeon
Ελληνικός Τίτλος: Η Ιστορία Δύο Αδελφών

Τρέχει τίποτα; (nod to Φ.Τ.)
Ύστερα από μια περίοδο σε ψυχιατρική κλινική, δύο κορίτσια επιστρέφουν στο σπίτι τους όπου δυστυχώς τα πράγματα δεν αργούν να χειροτερέψουν και γι αυτό πολλά μπορεί να ευθύνονται: η άσχημη ψυχολογική κατάσταση των κοριτσιών, η μητριά με το σκληρό πρόσωπο, ο αινιγματικός πατέρας, ενώ δεν αργούν να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι οι μόνες παρουσίες στο σπίτι... (μπρρρρ, enter φαντάσματα).


Ψυχολογικό Horror με στοιχεία drama, το "A Tale Of Two Sisters" είναι κάτι παραπάνω από μια πολύ καλή μίξη των συγκεκριμένων genres. Ιντερνετικές πηγές του αποδίδουν τον τίτλο της καλύτερης ταινίας "K-Horror" (Korean Horror). Ο όρος αυτός ουσιαστικά είναι δάνειο από το δημοφιλέστερο "J-Horror" tag, που περιγράφει τις αμέτρητες αντίστοιχες ιαπωνικές horror movies που εξαπλώθηκαν ως κινηματογραφική μανία σε όλο τον πλανήτη μετά την τεράστια επιτυχία του θρυλικού πλέον Ringu (Ring) του 1998.


Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία αυτών των ταινιών έπαιξε το γεγονός ότι πολλά απ' τα σενάρια τους βασίστηκαν σε/εμπνεύστηκαν από παραδοσιακούς λαϊκούς μύθους αιώνων από αυτές τις χώρες. Κι αν μες στους μύθους και τις δοξασίες διαφορετικών κουλτουρών και θρησκειών σε όλο τον κόσμο συναντά κανείς κοινές μορφές και παρεμφερείς ιστορίες, οι παραλλαγές και τα διαφορετικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν και χαρακτηρίζονται από την παράδοση αιώνων ενός λαού είναι αυτά που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αυτό ήταν και το νέο στοιχείο που έφερε το Ringu στην δυτική mainstream κουλτούρα. Σίγουρα και οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είχαν τα φαντάσματά τους, ωστόσο ήρθε η ώρα να γοητευθούν από τα Yūrei, τις onryō και ένα σωρό ακόμα αιθέριες υπάρξεις που, στην προσπάθεια τους να αποδεσμευτούν από το σκληρό τούτο κόσμο και να πάνε στην ευχή του θεού τους, ταλαιπωρούν Ασιάτες πρωταγωνιστές και προκαλούν μαζική υστερία σε θριλερόφιλους παγκοσμίως.


Παρομοίως, το "A Tale Of Two Sisters" είναι εμπνευσμένο από τον κορεάτικο μύθο "Janghwa Hongryeon jeon". Πέρα από τα πρόσωπα και κάποιες βασικές σχέσεις μεταξύ τους (δυο κακόμοιρα κορίτσια have to deal with κακιασμένη μητριά), το σενάριο δεν ακολουθεί το storyline του μύθου, αλλά παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική οπτική και εξέλιξη της υπόθεσης, η οποία εξυπηρετεί τον Kim Ji-woon (written & directed by) στη σύνθεση μιας ελεγείας για την πολλές φορές άδικη πάλη με τις τύψεις.

» Στα όρια του SPOILER - κάνε click αφού δεις την ταινία «

Χτυπώντας σε πολλά επίπεδα, κάποιες σεναριακές κορυφώσεις ίσως ξενίσουν τον θεατή, χωρίς να φτάνουν τα παρανοϊκά (αλλά αγαπημένα) επίπεδα του Mulholland Drive (ίσως εντοπίζεται μια vague συγγένεια), ενώ για τους φίλους που θα απαιτήσουν εξήγηση για κάθε απορία τους, εδώ ένας τρελαμένος με την ταινία δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω! (Το link έχει μόνο spoilers)

-Ναι, τι άλλο;
Λοιποί και άξιοι αναφοράς παράγοντες που συμβάλλουν τα μέγιστα στη δημιουργία της σωστής ατμόσφαιρας είναι το πολύ καλό soundtrack του Lee Byung-woo, ενώ τόσο η φωτογραφία όσο και η καλοδουλεμένη σκηνοθεσία ώρες ώρες σε κάνουν να απορείς αν βλέπεις ταινία τρόμου...


Περγαμηνές και λοιπά στοιχεία
Η Without-You-I'm-Nothing γράφει πως το "A Tale Of Two Sisters" είναι "ταυτόχρονα η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία σε K-Horror και η πρώτη κορεάτικη ταινία που κυκλοφόρησε και στα αμερικανικά σινεμά". Κέρδισε επίσης αρκετά βραβεία (πέρα από εθνικά, στα genres του τρόμου, της επιστημονικής φαντασίας και του Ασιατικού σινεμά) σε Κορέα, Βέλγιο, Γαλλία, Πορτογαλία, Καναδά και ΗΠΑ. Ο Kim Ji-woon διακρίνεται από το "μεγάλο εύρος διαφορετικών genres με τα οποία έχει ασχοληθεί (ατυχήσαμε όσοι ψάχναμε παρόμοιο horror φιλμ από τον ίδιο), καθώς και από την ανάπτυξη προσωπικού σκηνοθετικού και οπτικού στυλ όπως αυτό παρουσιάζεται στα "A Tale Of Two Sisters" και "A Bittersweet Life" (2005), αμφότερα διεθνώς αναγνωρισμένα".

The "Uninvited" Remake


Όταν είχα δει την ταινία πριν από αρκετούς μήνες, πραγματικά απόρησα πώς ξέφυγε η ταινία του αδηφάγου Hollywood και δεν έχει σκάσει ακόμα κάνα remake. Σιγά μην το άφηναν. Το remake, τιτλοφορούμενο "The Uninvited", "άνοιξε" πριν 2 μήνες στην Αμερική και κάνει ένα πέρασμα από Ελλάδα όπου να 'ναι υποτίθεται, δε βρίσκω και καμιά σχετική πληροφορία. (Τέλος του μήνα DVD και Blu-Ray... και υπάρχουν ήδη subs απ' το CAM... not much of a dilemma...) Αντιγράφω από το (γεμάτο κορώνες-Τζίζες, μένι τσέρις) δελτίο τύπου:

• Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο των αδελφών Γκαρντ με την οπτική «έκτη αίσθηση» από την Αγγλία, προσαρμοσμένο σε δυτικό πνεύμα, από έναν γραφιά του σίριαλ-φετίχ ‘Lost’. Ένα μεταφυσικά υποβλητικό ψυχόδραμα δεσμών αίματος, εξιχνίασης ένοχων μυστικών και εξορκισμών «σπιτωμένου» τρόμου.


• Η μινιμαλιστική, φοβική ατμόσφαιρα και η άυλα καθηλωτική δραματουργία, που μια πενταετία πριν έχρισαν ορόσημο του ασιατικού φανταστικού το κορεατικό μέγα-χιτ ‘A Tale of Two Sisters’ του Κιμ Τζι-Γουν, πραγματοποιούν… δευτέρα παρουσία στο αμερικανικό ριμέικ, από τους παραγωγούς των ‘Σήμα Κινδύνου’ και ‘Υποψίες’.


• Το πρωταγωνιστικό δίδυμο των έφηβων αδελφών υποδύονται η Αριέλ Κέμπελ, που έχουμε δει στο ‘Ο Τζον Τάκερ Πρέπει να Πεθάνει’, αλλά και σε άλλο ένα χολιγουντιανό ριμέικ μιας ασιατικής ταινίας τρόμου, το ‘The Grunge 2’, και η Έμιλι Μπράουνινγκ από το ‘Λέμονι Σνίκετ: Μια Σειρά από Ατυχή Γεγονότα’.


• Η ταινία αυτή είναι η πρώτη ταινία τρόμου στην οποία συμμετέχει ο Ντέιβιντ Στραδέρν.


Το 6.5 που συνοδεύει αυτή τη στιγμή το ριμέικ στο imdb, κάθε άλλο παρά κακός βαθμός για τέτοια ταινία είναι. Αλλά θα κρατήσω κάποιες επιφυλάξεις, τόσο λόγω του μικρού αριθμού ψήφων, όσο και για το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, οι "τσουλήθρες" είναι σύνηθες φαινόμενο εκεί χάμω. Μακάρι όντως οι "αδερφοί Γκαρντ" να τα καταφέρουν με το ντεμπούτο τους, μπας και σκοτώσουμε κάνα θρίλερ της προκόπης τελευταία... Όχι τίποτ' άλλο, κοντεύουμε να κάνουμε εικόνισμα τον Aja...

ΥΓ. Α, που 'σαι; Ξέχασα... Η κακιασμένη μητριά που λέγαμε; Elizabeth Boobs Banks...


Links (and a small crush-test)
A Tale Of Two Sisters (2003)
imdb (7.5/10 - 10.610 v.) - rotten tomatoes (86%) - allmovie (3.5/5) - metacritic (65/100) - wikipedia
The Uninvited (2009)
imdb (6.5/10 - 2.118 v.) - rotten tomatoes (33%)- allmovie (2/5) - metacritic (43/100) - wikipedia - movies for the masses - official site - myfilm.gr

Sicko (2007) - $60.000 για ένα κωλοδάχτυλο!

Στη χώρα που ανθούν τα Medical Dramas, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Αν είχες την πεποίθηση ότι αρρώστησες και τσαφ, βρέθηκες ξαφνικά στα χέρια του Gregory House, του Doug Ross, της Meredith Grey και του Jack Shephard (για ανάγκη σε κάνα νησί καλός είναι), μάλλον πρέπει να δεις την άλλη όψη του νομίσματος. Τα γεγονότα leakάρει ο Michael Moore.

Όταν είχε κυκλοφορήσει πέρσι το Sicko, ο λόγος που ήθελα να το δω λεγόταν "Michael Moore", ο οποίος είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το "Bowling For Columbine" και καλές με το "Fahrenheit 9/11". Φυσικά, η επιτυχία των ταινιών αυτών, τουλάχιστον στη από 'δω πλευρά του Ωκεανού, μόνο περίεργη δεν είναι. Ο Moore, εφοδιασμένος με χιούμορ, σκάνδαλα προς αποκάλυψη και αντιρεπουμπλικανικά φρονήματα, επιτίθεται ανοιχτά σε έναν Μπους και στις αμερικανικές πρακτικές που εκπροσωπεί, οι οποίες ειδικά τα τελευταία χρόνια έχουν προκαλέσει δικαίως από διεθνή κατακραυγή μέχρι τεράστιες αντιδράσεις παγκοσμίως. (Ο οποίος Μπους, τέτοιο ήτανε και όταν ήτο ό,τι ήτο, και τέτοιο είναι και τώρα... άκυρο, αλλά έπρεπε να ειπωθεί.)

Επιπλέον, οι ταινίες αυτές προκαλούν περαιτέρω προβληματισμούς, ως προς την δέουσα αντιμετώπιση τους από το θεατή: Είναι κυρίως ταινίες, με αυτό που προσδίδει ο όρος "entertainment", ή ο πολιτικός τους χαρακτήρας και η δημοσιογραφική έρευνα χαρακτηρίζει μια τέτοια αντιμετώπιση ανώριμη και "νεο-απολιτίκ";

Από την άλλη, έχοντας διαβάσει ότι ο Moore ρίχνει αυτή τη φορά τα βέλη του στις ασφαλιστικές εταιρίες και τη διαφθορά του αμερικανικού συστήματος υγείας, το θέμα του Sicko μου φαινόταν λίγο "κλειστό" για μας τους "απ' έξω", κι έτσι είχα την ταινία στο περίμενε, ώσπου ξεφυλλίζοντας πριν λίγες μέρες το "Ηλίθιοι Λευκοί" του ίδιου, πεθύμησα το ταυτόχρονα ψύχραιμο, υπομονετικό, Μήπως-μας-κοροϊδεύουν; στυλ αφήγησης του και αποφάσισα τελικά να το δω. Και να διαπιστώσω ότι οι εκτιμήσεις μου ήταν σε μεγάλο βαθμό λανθασμένες, καθώς παρ' ότι το θέμα είναι όντως αυτό, το viewpoint και η προσέγγιση του Moore είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα, κάνοντας την ταινία κάτι πολύ παραπάνω από μια στηλίτευση στο αμερικανικό σύστημα υγείας.



Λιγότερος Μπους - Λιγότερο χιούμορ
(ακούγεται συμπερασματικό, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι άσχετο)

Θα ήταν ανούσιο να μην αναζητήσει ο δημιουργός του Sicko πολιτικές ευθύνες, όταν φτιάχνει μια ταινία με τέτοιο θέμα, οπότε δεν είναι δυνατό να λείπουν τα πολιτικά πρόσωπα που οφείλονται στο μεγαλύτερο βαθμό για τα προβλήματα της χώρας του κατά τον ίδιο. Ο Moore, όμως δε σταματά εκεί. Αναζητά ευθύνες και αιτίες βαθύτερα και προχωρά σε ακόμα σκληρότερη ίσως κριτική στους συμπατριώτες του, ειδικότερα σε crash test με την κατάσταση σε άλλες χώρες. Επιπλέον, ο Moore ρίχνει τις μηχανές του χιούμορ, βάζει πραγματικές περιπτώσεις ασθενών που πλήττονται από το σύστημα υγείας να πρωταγωνιστήσουν μπροστά στην κάμερα, δίνοντας έτσι πιο δραματικό τόνο και καθαρά ανθρωπιστική προσέγγιση σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του.

Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που δεν περίμενα και κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα για τον οποιοδήποτε. Διότι μες στις καταστάσεις που βλέπεις στην οθόνη, μπορεί να ξεχάσεις πατρίδες και Αμερικές, να ζουμάρεις στον άνθρωπο, και να ξεζουμάρεις για να ξαναθυμηθείς αργότερα τα σύνορα και τα κράτη, όταν στο μυαλό σου αρχίζει να πετιέται το ερώτημα "Και στην πατρίδα μου, τι;".

Πάντως για να πω την αλήθεια, δεν περίμενα αυτοί οι "Αμερικάνοι" να έχουν τα καλά τα δικά μας. Κι εντάξει, στον τομέα της υγείας, θεωρώ ότι τα δικά μας προβλήματα είναι διαφορετικής φύσης και σχετίζονται με γενικότερες πληγές των πραγμάτων εδώ (γενικότερη ολιγωρία, γενικότερος σταρχιδισμός, γενικότερη ακυβερνησία και στο κέντρο μια ωραιότατη οικονομική-πολιτική διαφθορά που τρέφεται από και τρέφει όλα τα παραπάνω, και αν στους υπόλοιπους τομείς χάνουμε χρήματα, εδώ δυστυχώς το κόστος είναι ανθρώπινες ζωές). Αλλά κάτι έγραφε ο Moore στο "Ηλίθιοι Λευκοί" για πολίτες που έχασαν τα λεφτά τους στο χρηματιστήριο, με σπίτια κι αυτοκίνητα και δυο δουλειές ο καθένας για να προλάβουν τις δόσεις, τις οποίες τελικά δεν προλαβαίνουν και πάει το αυτοκίνητο, και κάτι μου θύμιζαν όλα αυτά... Ως εδώ με το πρωινό rant, για περισσότερη πολιτική φαρσοκωμωδία σε ελληνική version, δείτε Βουλή-Τηλεόραση, ΝΕΤ, ειδήσεις κτλ.



Κράξε λίγο καλό κάνει

Λέγαμε για το... ναι, για το Sicko. Λοιπόν, υπάρχει περίπτωση κάποιος να εντοπίσει κάποια μικρά peak ηθικολογίας, αλλά πρέπει να είναι και λίγο κάφρος για να τα χρεώσει στο Moore. Στο κάτω κάτω, είναι ένα θλιβερό θέμα το οποίο σχετίζεται με πραγματικά περιστατικά. Επίσης, ίσως κάνα-δυο φορές ο Moore το παρακάνει με το "κλάψε-βήξε στην κάμερα", χωρίς ωστόσο να σε βγάζει απ' το κλίμα. Μην ξεχνάμε ότι τους (βαριά) ασθενείς πρωταγωνιστές μας, οι ασφαλιστικές ή τους έβγαζαν λάδι, ή τους πέταγαν εντελώς για να μη τους κοστίζουν. Με τέτοια δυστυχία, θα ισχυριστείς ότι υποκρίνονται;

imdb - rotten tomatoes - allmovie - wikipedia - movies for the masses - official site

Horror Nights: Dead End (2003) + Iστορίες Τρόμου

Οι δείκτες του ρολογιού συνεχίζουν την πορεία τους μετά το "δώδεκα" του ταμπλό, τα φώτα έχουν χαμηλώσει, κι ένα μπουκάλι κρασί κόβει βόλτες γύρω γύρω στο δωμάτιο. Παρέα ετερόκλητη, φάτσες γνωστές και μη, μπλεγμένα μπούτια και βάλε (όχι, δεν το πάω εκεί ΡΕ!). Είτε βρίσκεσαι σε ένα ξενοδοχείο που στεγάζει τις άγριες ορμές μιας πενταήμερης, είτε σ' ένα εξοχικό που έφερε μαζί την παρέα απ' το περσινό καλοκαίρι, τη συνέχεια κάπου την έχεις ζήσει. "Σβήστε τα φώτα, και ανάψτε ένα κερί" (ελλείψει κεριών, κι ο φακός καλός είναι). "Αυτή, είναι μια πραγματική ιστορία..."

Ένας πιο λιτός και παραδοσιακός ας πούμε τρόπος για να μπεις νυχτιάτικα σε horror mood, απ' τις κλασσικές βραδιές με θρίλερ (και φαΐ ενίοτε-"να ανάψουμε ένα φως;") είναι οι ιστορίες τρόμου που διαδίδονται από στόμα σε στόμα σε ανάλογες με την αποπάνω καταστάσεις. Urban legends μεταμφιεσμένα σε πραγματικές ιστορίες όπου ο χώρος, ο χρόνος και τα ονόματα αλλάζουν σε καθεμιά απ' τις πολλές εκδοχές. Ιστορίες που διατηρούνται χάρη στην γοητεία που προκαλούν στο λαό που ενώ γνωρίζει ότι είναι μούφες, γουστάρει να αυθυποβληθεί και να πιστέψει ότι μπορεί και να είναι αληθινές, ιστορίες που έτσι εξασφαλίζουν όμορφες βραδιές με αποκρυφιστικό storytelling.

Φυσικά τέτοια σκηνικά δε μένουν έξω απ' το διαδικτυακό πανηγύρι, που προσφέρεται τόσο για διακίνηση αληθών πληροφοριών όσο για προπαγάνδα. Ιστορίες τρόμου, φωτογραφίες φαντασμάτων, "ζωντανές" εμπειρίες, μια ατέλειωτη άβυσσος πληροφοριών που κάνει το Twilight Zone και τα X-files να μοιάζουν με προκαταρκτικά. Κάποιοι μάλιστα σκέφτηκαν να προχωρήσουν το θέμα πιο πέρα, εκμεταλλευόμενοι τις ορέξεις του κοινού, δημιουργώντας περιβάλλον reality για να προωθήσουν fictional δημιουργήματα. Ποιος δε θυμάται το "Blair Witch Project", του οποίου η προώθηση (κυρίως μέσω Internet) ουσιαστικά ήταν ότι πρόκειται για πραγματικό γεγονός; Η ταινία αυτή, λειτουργώντας αφαιρετικά από το ίδιο το φιλμ (μια συρραφή ερασιτεχνικών πλάνων) μέχρι το budget ($22,000 - δηλαδή περίπου το 1/6 ενός επεισοδίου μιας ακριβής σημερινής ελληνικής σειράς) κατάφερε όχι απλά να τραβήξει τα τρομαγμένα βλέμματα των θριλερόφιλων, αλλά και να μπει στο Γκίνες λόγω κέρδους, αφού με revenue 250 εκατομμυρίων δολαρίων, επέστρεψε στους ευτυχείς παραγωγούς της πάνω από $10,000 για κάθε δολάριο που ξόδεψαν για να τη γυρίσουν!


A Curva

Παράδειγμα Νο.2: Περίπου 2 χρόνια πριν, άρχισε να κυκλοφορεί στο Internet ένα βίντεο εκ Πορτογαλίας, στο οποίο τρεις φίλοι σταματούν με το αυτοκίνητο για να πάρουν μια κοπέλα ντυμένη στα λευκά, την Teresa, που πέτυχαν μες στις ερημιές. Ο ένας απ' αυτούς τραβά το σκηνικό σε night-vision με μια κάμερα. Η κοπέλα συμπεριφέρεται περίεργα, ε, κάποια στιγμή πετάει μια κραυγή, τους λέει "Εκεί πέθανα", τράκαραν αυτοί, στο ίδιο σημείο που, σύμφωνα με το βίντεο, το 1983, μια κοπέλα με το όνομα Teresa Fidalgo είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Το βίντεο διαδίδεται γρήγορα, πολλοί το δέχονται ως πραγματικό, χωρίς να τους απασχολεί ότι είναι εξώφθαλμα fake, ούτε ότι η "πιο επίσημη" εκδοχή ήθελε το βίντεο ως αναπαράσταση πραγματικού περιστατικού, του οποίου τα στοιχεία αρνούνται πεισματικά να εκδώσουν οι Πορτογαλικές αρχές. Αργότερα, ο δημιουργός του βίντεο David Rebordão, παραδέχεται ότι η όλη υπόθεση με το βίντεο "A Curva" ("Η Στροφή" - Μιχαλόπουλος και ΣΙΑ - καμιά σχέση) αποτελούσε μια πρώτη προσπάθεια για ένα νέο στυλ του horror κινηματογράφου το οποίο οραματίζεται. Παρ' όλ' αυτά, ακόμα και σήμερα, το βίντεο συνεχίζει να προωθείται από πολλούς ως πραγματικό, πράγμα που επιβεβαιώνει πως υπάρχει κόσμος που υπερβάλλει εαυτόν στην προσπάθεια του να πιστέψει... ακόμα και τυφλά.

Αυτή είναι μια short version του βίντεο. Ολόκληρο το βίντεο εδώ.

Το θέμα πάντως, μόνο πρωτάκουστο δεν είναι. "Τα φαντάσματα που μας επισκέπτονται τις νύχτες στο δρόμο για να μας προειδοποιήσουν ή να εκδικηθούν" αποτελεί ειδική και αγαπημένη κατηγορία urban legends και τρομακτικών ιστοριών εδώ και χρόνια. Συνήθως πρόκειται για κάποια "αθώα" παρουσία, κάποιο παιδί ή μια νέα κοπέλα που βρήκε τραγικό θάνατο (μπρρρ).


"Dead End" (Στροφή προς την κόλαση)

Σκαλίζοντας το Google και το YouTube για το "Α Curva" έπεσα σε ένα πολύ ενδιαφέρον horror φιλμ του 2003 με παρεμφερές storyline, το "Dead End". Αυτή τη φορά βέβαια δεν πρόκειται για "αληθινή ιστορία", ούτε για ύφος ντοκιμαντέρ, είναι fiction με σενάριο εμφανώς εμπνευσμένο από αυτού του είδους τις ιστορίες που κυκλοφορούν χρόνια τώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ξεχωρίζει όμως, λόγω της ενδιαφέρουσας προσέγγισης του, αφού θα έλεγε κανείς ότι αφομοιώνει ιδανικά τα στοιχεία και τον χαρακτήρα αυτών των ιστοριών, όχι μόνο σεναριακά, αλλά αφηγηματικά και οπτικά, μετατρέποντας την ίδια την ταινία σε μια κανονικότατη "τρομακτική ιστορία", έτοιμη προς διήγηση.


Η υπόθεση

O Frank Harrington (Ray Wise, γνωστός ως Leland Palmer απ' το Twin Peaks) με την οικογένειά του, στο δρόμο για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στα πεθερικά του, αποφασίζει να μην πάει απ' την εθνική οδό που παίρνει 20 χρόνια τώρα, αλλά κόβει δρόμο. Μέγιστο λάθος. Κάποια στιγμή το μάτι του πιάνει μια γυναικεία παρουσία (Amber Smith, το γνωστό μοντέλο) μ' ένα μωρό στην αγκαλιά, μες στην ερημιά και σταματά το αυτοκίνητο. Μέγιστο λάθος Νο.2. Ακολουθούν περίεργα συμβάντα και πολλά ακόμα "λάθη" και η οικογένεια θα περάσει δύσκολες ώρες...


Το "Dead End" δίνει την αίσθηση ότι λειτουργεί ως κινηματογραφικό ανάλογο των νυχτερινών "παρεΐστικων" τρομακτικών ιστοριών. Και πραγματικά, μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία μ' αυτές, ξεκινώντας απ' το αντίστοιχο storytelling: Απλοϊκό σενάριο που σε βάζει στο νόημα από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, λιγότερα climaxes - περισσότερες επαναλήψεις και εστίαση σε στοιχεία που σκοπό έχουν να δημιουργήσουν ένα ανήσυχο κλίμα στο θεατή, μια ατμόσφαιρα, παρά να τον τον βάλουν σε σκέψεις τύπου - "τι έχουμε εδώ". Αποφεύγει τις over-the-top στιγμές, και εκεί βοηθά και η εικόνα. Εκεί όπου άλλα φιλμ θα χρησιμοποιούσαν εφέ για να δώσουν ένα τόνο πιο gore ή splatter, η κάμερα λειτουργεί αφαιρετικά, παρατείνοντας όμως την ανησυχία στην ατμόσφαιρα με ανοιχτά πλάνα, επιδεικνύοντας που και που μια παγερή αδιαφορία γι αυτό που εσύ θες να δεις! Η εξέλιξη των χαρακτήρων ούτως ή άλλως είναι κάτι μάταιο σε τέτοιου είδους ταινίες, παρ' όλ' αυτά ακόμα και κάποιες κωμικοτραγικές εξάρσεις μάλλον τείνουν προς το disturbing. Τώρα, αν η ταινία καταφέρει να σε βάλει σε mood (πέρα απ' το υποκειμενικό, παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο μια που μιλάμε για θρίλερ), ίσως και να αδιαφορήσεις για το λίγο προβλέψιμο τέλος, που ακόμα κι αυτό αποτελεί εμφανή αναφορά σε γνωστούς αστικούς μύθους.

Παίζουν επίσης οι Lin Shaye (την πετυχαίνουμε σε ταινίες των Farrelly brothers), Alexandra Holden (Drop Dead Gorgeous, Friends 6η σαιζόν, Elizabeth Stevens, η φοιτήτρια που μπλέκει ο Ross). Η ταινία είναι των Jean-Baptiste Andrea και Fabrice Canepa. Ο πρώτος το 2006 γύρισε το "Big Nothing" με τον Simon Pegg και τον David Schwimmer. Το "Dead End", αν και αμερικανικής παραγωγής, κέρδισε μερικά βραβεία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία) αλλά και στον Καναδά.

imdb - rotten tomatoes - allmovie - wikipedia